ΤΟΥΡΚΙΑ, ΕΝΑΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ. Τα οφέλη του Ελληνισμού!!!!

     O απόηχος της πρωτοφανούς ενέργειας της Τουρκίας να «δώσει» (καρφώσει) εν ψυχρώ,  δέκα Ιρανούς πολίτες, που ήσαν (κατά το Ιράν)  πράκτορες του Ισραήλ, με αποτέλεσμα  το Ιράν να τους  απαγχονίσει, όχι μόνο δεν έχει κοπάσει, αλλά μας παραπέμπει σε εποχές ψυχρού πολέμου και σχέσεις χωρών προηγουμένων δεκαετιών. Ιδιαίτερα δε στο Ισραήλ, έδωσε  την αφορμή για προβληματισμό, αυτοκριτική και επαναπροσδιορισμό της εξωτερικής του πολιτικής, της διπλωματίας του και των σχέσεών του με άλλες χώρες, προσδιορίζοντας και διακριβώνοντας τους φίλους και εχθρούς του, σε νέα δεδομένα. Έτσι η αρθρογραφία στον Ισραηλινό τύπο, οι δηλώσεις κομμάτων και ο σκεπτικισμός των «Think Tanks» της χώρας εστιάζονται πλέον στην τουρκική ενέργεια, κατ’ επέκταση στις Τουρκο-Ισραηλινές σχέσεις και την μελλοντική πορεία τους, οι οποίες  αφορούν άμεσα τον Ελληνισμό, την Ελλάδα και την Κύπρο. Και όπως διαπιστώνεται η συγκυρία είναι τόσο ευνοϊκή για τον Ελληνισμό, που θα πρέπει να είμαστε αυτοκτονικοί, που να μην το εκμεταλλευτούμε....

Το ΙΣΡΑΗΛ, το ΙΡΑΝ, οι 10 πράκτορες και η προδοσία της ΤΟΥΡΚΙΑΣ του Ιωάννη Μπαλτζώη

Το σημερινό (17/10) δημοσίευμα της Washington Post, με συντάκτη τον David Ignatius, διέλυσε στην κυριολεξία τις σχεδόν ανύπαρκτες πλέον Τουρκο-Ισραηλινές σχέσεις, που είχαν καταρρεύσει από τον Μάιο 2010, με το περίφημο περιστατικό του λεγόμενου «στολίσκου ελευθερίας»  και τον θάνατο των εννέα (9) Τούρκων πολιτών που επέβαιναν στο πλοίο ΜΑΒΙ ΜΑΡΜΑΡΑ, μετά από καταδρομική επιχείρηση Ισραηλινών κομάντος. Ο «στολίσκος ελευθερίας» είχε οργανωθεί από την τάχα μου «ανθρωπιστική» οργάνωση ΙΗΗ, στην πραγματικότητα όμως από το γραφείο του Τούρκου πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν και με εντολές του ιδίου προσωπικά και με  σκοπό την «αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας» στους Παλαιστίνιους, στην πραγματικότητα  όμως επεδίωκε την διάσπαση του αποκλεισμού της Γάζας και την ανάδειξη του Ερντογάν σε μέγα ηγέτη και προστάτη του αραβικού κόσμου. Το δημοσίευμα της Washington Post, που έτυχε ευρύτατης κάλυψης όχι μόνο  από τις Ισραηλινές εφημερίδες και  ενημερωτικές  ιστοσελίδες, αλλά και από τα διεθνή ΜΜΕ, αφορά στην κατάδοση Ισραηλινού δικτύου κατασκοπείας στο Ιράν, από την Τουρκική κυβέρνηση, στις αρχές του περασμένου έτους. Συγκεκριμένα, η τουρκική κυβέρνηση φέρεται να προέβη, κατά τους πρώτους μήνες του 2012 στην αποκάλυψη στις Ιρανικές μυστικές υπηρεσίες, της ταυτότητας δέκα (10) Ιρανών υπηκόων που είχαν πραγματοποιήσει συναντήσεις με πράκτορες της Μοσάντ, εντός της Τουρκικής επικράτειας και φυσικά είχαν καταγραφεί από την ΜΙΤ.

Με την κίνηση αυτή της Άγκυρας, που είχε ως αποτέλεσμα την εξάρθρωση του Ισραηλινού δικτύου κατασκοπείας στο Ιράν, περιγράφεται από «καλά πληροφορημένες»  πηγές, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο  Ignatius,  ως μια πολύ σημαντική απώλεια πληροφοριών για το Ισραήλ και ως μια  ακόμη «προσπάθεια πλήγματος του Ισραήλ» από την Τουρκία. Φαίνεται ότι το Ισραήλ γνώριζε από την αρχή τι συνέβη και ποιος ήταν ο πραγματικός υπαίτιος της σημαντικής αυτής απώλειας δέκα πρακτόρων του στο Ιράν, αν και το δίκτυο δεν εξαρθρώθηκε πλήρως, πλην όμως υπέστη σοβαρό πλήγμα, καθώς επίσης  και των στενών σχέσεων Τουρκίας και Ιράν και τις ιδιαίτερες σχέσεις των υπηρεσιών πληροφοριών των δύο χωρών. Έτσι εντός του πλαισίου αυτού δύναται να ενταχθεί και η πολύμηνη άρνηση της Ισραηλινής κυβέρνησης να υποκύψει στις πιέσεις των ΗΠΑ για αποκατάσταση των σχέσεων του Ισραήλ με την Τουρκία, μέχρι τον παρελθόντα Μάρτιο τρέχοντος έτος, όταν ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου  πιέσθηκε αφόρητα από τον Αμερικανό πρόεδρο Ομπάμα και απολογήθηκε τελικά τηλεφωνικώς,  στον Τούρκο ομόλογό του, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, παρουσία του Αμερικανού Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, πριν την αναχώρησή του από το αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν του Τελ Αβίβ.

Εδώ να επισημανθεί,   ότι παρά την απολογία (συγνώμη) του Νετανιάχου και κατ’ επέκταση του Ισραήλ προς την Τουρκία, οι σχέσεις των δύο χωρών δεν έχουν βελτιωθεί επί της ουσίας, αλλά θα λέγαμε ότι συνέχισαν την καταστροφική  τους πορεία. Ένας άλλος λόγος πολύ σημαντικός, αφορά τον τρίτο ισχυρό άνδρα της Τουρκίας, τον αρχηγό των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, της περιβόητης ΜΙΤ, τον Χακάν Φιντάν, ο οποίος όχι μόνο αντιμετωπίζεται με δυσπιστία από το Ισραήλ επειδή θεωρείται ότι διατηρεί φιλικούς δεσμούς με την Τεχεράνη, αλλά τον θεωρούν στην ουσία «πράκτορα» του Ιράν. Είναι χαρακτηριστικό, πως ο Χακάν Φιντάν, ανέλαβε τα ηνία της ΜΙΤ το 2010 και λέγεται ότι είχε  ηγετικό ρόλο στον σχεδιασμό της αποτυχημένης επιχείρησης «Στολίσκος ελευθερίας» του 2010 και στο φιάσκο του ΜΑΒΙ ΜΑΡΜΑΡΑ. Όταν λοιπόν ανέλαβε την διοίκηση της ΜΙΤ κατηγορήθηκε ευθέως, από Ισραηλινούς αξιωματούχους και αποκλήθηκε μάλιστα  ως «σταθμάρχης των Ιρανικών μυστικών υπηρεσιών στην Άγκυρα».  Ο διορισμός του  είχε σχολιαστεί επικριτικά από τον τότε Ισραηλινό Υπουργό Άμυνας Εχούντ Μπαράκ, όστις τύγχανε ο πλέον θερμός υποστηρικτής της αποκατάστασης των σχέσεων Ισραήλ - Τουρκίας στην προηγούμενη  Ισραηλινή κυβέρνηση και εθεωρείτο ότι ήταν και ο επικεφαλής του Τουρκικού λόμπυ στο Ισραήλ.

Η Μοσάντ συνεργάζεται ή μάλλον συνεργαζόταν επί τουλάχιστον 50 χρόνια με την τουρκική ΜΙΤ, έτσι είχε εμπιστοσύνη  στις τουρκικές υπηρεσίες πληροφοριών, για αυτό οι συναντήσεις  των Ισραηλινών πρακτόρων έγιναν σε τουρκικό έδαφος  και για αυτό τον λόγο οι Ισραηλινοί αιφνιδιάστηκαν από την προδοσία των Τούρκων. Οι Αμερικανοί γνώριζαν το περιστατικό και δεν έκαναν τίποτα, ούτε καν διαμαρτυρήθηκαν στους Τούρκους, προφανώς λόγω της συμπάθειας Ομπάμα προς την Τουρκία, θεωρώντας τον Ερντογάν ως τον κύριο μουσουλμανικό σύμμαχο και το κυριότερο λόγω του ρόλου που είχαν αναθέσει στην Τουρκία στην υπόθεση της Συρίας, που κατέληξε και πάλι σε παταγώδη αποτυχία.

Εκτιμάται ότι η αποκάλυψη αυτή δεν είναι τυχαία σε ότι αφορά την ημερομηνία της αποκάλυψής της. Έγινε μια ημέρα, μετά την διήμερη διάσκεψη στην Γενεύη των 6 μεγάλων δυνάμεων με το Ιράν, για το θέμα του πυρηνικού του προγράμματος και στην ουσία ο δημοσιογράφος της Washington Post, σε απόλυτη γραμμή και σύνδεση με το State Department θέλησε να «περάσει» ένα μήνυμα της Ουάσιγκτον στην Ιερουσαλήμ και προσωπικά στον Νετανιάχου, που είναι η μοναχική φωνή αντίδρασης, τουλάχιστον η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, που δεν συμφωνούν με την Ιρανική προσέγγιση δεν φωνασκούν έντονα, στην νέα Αμερικανική πολιτική, που διαμορφώνεται στην Μέση Ανατολή. Φαίνεται ότι η «Νέα Μέση Ανατολή» και ο ρόλος που ο Μπαράκ Ομπάμα επιφυλάσσει στο Ιράν ενοχλεί σφόδρα τους Ισραηλινούς και οι αποκαλύψεις της Washington Post αποσκοπούν στην επίπληξη προς τον Νετανιάχου για την εμμονή του κατά του Ιράν και την συμμόρφωσή του στα νέα δεδομένα που δημιουργούνται στην Νέα Μέση Ανατολή. Και  για να μην έχουμε απορίες, σε ότι αφορά τους δέκα συλληφθέντες Ιρανούς, που κατηγορήθηκαν ότι ήσαν πράκτορες του Ισραήλ, να πούμε ότι εκτελέστηκαν με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας.

*Ο Ιωάννης  Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντγος (ε.α.) και πρώην ΑΚΑΜ ΤΕΛ ΑΒΙΒ

Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ Η.Π.Α. ΚΑΙ ΙΡΑΝ ΣΤΗΝ Μ. ΑΝΑΤΟΛΗ - ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΕΝΟΣ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ ΚΤΥΠΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΡΑΝ

Του Αντιναυάρχου ε.α. Βασιλείου  Μαρτζούκου Π.Ν. - Επιτίμου  Διοικητού  Σ.Ν.Δ. - Προέδρου Δ.Σ./ ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

     Τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των Η.Π.Α. και του Ιράν στην περιοχή της Μ. Ανατολής δεν είναι εύκολο να συγκριθούν. Οι Η.Π.Α. είναι υπερδύναμη και η μακρόχρονη προσπάθειά τους να διαμορφώσουν κατάλληλο τοπικό περιβάλλον ασφάλειας, εμπορίου, οικονομίας και πολιτικών εξελίξεων, αποτελεί μέρος των παγκοσμίου εμβελείας αντικειμενικών σκοπών της. Η εμπλοκή του Ιράν αντιθέτως και οι αντίστοιχοι αντικειμενικοί του σκοποί περιορίζονται στην περιοχή αυτή.

     Τα αμερικανικά συμφέροντα στην Μ. Ανατολή συμπεριλαμβάνουν την ενεργειακή ασφάλεια, την διατήρηση στρατηγικών συμμαχιών με τοπικά κράτη και την σταθερότητα με ευνοϊκούς γι’ αυτές όρους. Πυρήνα του ενδιαφέροντος των Η.Π.Α. στην περιοχή αποτελούν η αυξανομένη ιρανική επιρροή, η αραβοϊσραϊλινή ειρηνευτική διαδικασία, το πέρας της οποίας αναμένεται ότι θα αναστρέψει την αραβική καχυποψία έναντι των Η.Π.Α., και οι παρακρατικές ισλαμικές στρατιωτικές οργανώσεις.

     Το γεγονός ότι το Ισραήλ είναι ο σημαντικότερος σύμμαχος των Η.Π.Α. στην περιοχή, αποτελεί ένα από τα κυριότερα σημεία του αμερικανοϊρανικού ανταγωνισμού. Η τοπική κούρσα εξοπλισμών και η διαρκής αμερικανική βοήθεια αποσκοπεί στην διατήρηση της βιωσιμότητος του Ισραήλ έναντι των τοπικών αντιπάλων του, ενώ απαραίτητος όρος τυχόν επιλύσεως του παλαιστινιακού προβλήματος, είναι η αναγνώριση και η ασφάλεια του Ισραήλ. 

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΙΡΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ Β’Π.Π. ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ

     Το Ιράν υπήρξε η μοναδική χώρα η οποία αντιστάθηκε επιτυχώς στην αποικιοκρατική επέκταση στην περιοχή, των αυτοκρατορικών δυνάμεων της Μ. Βρετανίας και Ρωσίας. Κατά τον Β’Π.Π. και εν όψει επικειμένου φιλοναζιστικού πραξικοπήματος, η Ε.Σ.Σ.Δ. και η Μ. Βρετανία αφού εισέβαλαν στο Ιράν, διασφάλισαν τις πετρελαϊκές υποδομές, ανάγκασαν τον Σάχη να παραδώσει τον θρόνο στον υιό του και διοχέτευαν δυτικό εξοπλισμό προς τους Σοβιετικούς μέσω του ιρανικού εδάφους.

     Το 1951, εξελέγη δημοκρατικά, ως πρώτος Πρωθυπουργός, ο εθνικιστής Dr. Mohammed Mossadegh, ο οποίος το 1953 εθνικοποίησε την Αγγλοϊρανική Εταιρεία Πετρελαίου (γνωστή αργότερα ως BP). Η Αγγλία αντέδρασε με εμπάργκο οι συνέπειες του οποίου επέδρασαν δυσμενώς στην οικονομία, με αποτέλεσμα την κριτική κατά του Πρωθυπουργού στο εσωτερικό. Τέλος αφού η Αγγλία έπεισε τις Η.Π.Α. να εμπλακούν (με το επιχείρημα κομμουνιστικού κινδύνου στο Ιράν), η υπονομευτική επιχείρηση «ΑΙΑΣ», οργανωμένη από την CIA, με βρετανική συνδρομή, επέτρεψε στον υιό του Σάχη, Mohammed Reza Pahlevi, να εκτοπίσει τον Mossadegh. 

     Ο Σάχης ανέλαβε την εξουσία εμφανιζόμενος ως φιλοδυτικός ηγέτης με εκσυγχρονιστικές προθέσεις. Είναι γεγονός ότι υπερασπίσθηκε τα δικαιώματα των γυναικών και προέβη σε αναδιανομή γαιών υπέρ των πολλών μικροαγροτών. Η αυταρχική συμπεριφορά, εν τούτοις, του ενός και μοναδικού κόμματος, σε συνδυασμό με την μείωση της ισχύος του κλήρου, προεκάλεσε ισχυρή αντιπολιτευτική ισλαμική συσπείρωση.  Η δικτατορική διακυβέρνηση του Σάχη, η οποία βασίσθηκε στην αθρόα αμερικανική οικονομική και στρατιωτική βοήθεια, οδήγησε στην ισλαμική, θεοκρατική, αντιαμερικανική επανάσταση του 1979, η οποία διεκήρυξε την διαρκή εχθρότητα προς τις Η.Π.Α.. Το νέο σιιτικό καθεστώς του Αγιατολάχ Χομεϊνί φρόντισε να αποδυναμώσει τις άλλοτε ισχυρές ένοπλες δυνάμεις του Ιράν, γεγονός που εκτιμήθηκε ως ευκαιρία από το γειτονικό σουνιτικό Ιράκ για επέκταση της ισχύος του.

     Ως γνωστό ο καταστρεπτικός πόλεμος μεταξύ Ιράκ και Ιράν διήρκεσε από το 1980 έως το 1988. Κατά την πολεμική αυτή αναμέτρηση διεπράχθησαν όλων των ειδών τα εγκλήματα πολέμου (π.χ. θάνατος αμάχων, χρήση χημικών κ.λ.π.), κόστισε στα δύο κράτη συνολικά περισσότερο από $1 τρις και στο Ιράν απώλειες 1εκ. ανθρώπων. Στο διάστημα αυτό το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεϊν έλαβε στρατιωτική, πολιτική και οικονομική βοήθεια από τις Η.Π.Α., ενώ παράλληλα οι τελευταίες επέτρεψαν  στο Ισραήλ (και αργότερα απ’ ευθείας οι Η.Π.Α.), την προμήθεια του Ιράν με πολεμικό υλικό στα πλαίσια της γνωστής εμπλοκής της κυβερνήσεως Ρέϊγκαν με το σκάνδαλο χρηματοδοτήσεως των Κόντρας (αντάρτες της Νικαράγουα). Έμπρακτοι υποστηρικτές του Ιράκ υπήρξαν επίσης η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία, η Κίνα, η Ε.Σ.Σ.Δ. και σειρά αραβικών κρατών (μεταξύ των οποίων η Αίγυπτος και η Σαουδική Αραβία), ενώ το μέρος του Ιράν υποστήριξαν η Συρία, Λιβύη, Β. Κορέα, Κούβα και Γιουγκοσλαβία.

     Αργότερα, η ηγεμονική φιλοδοξία του Σαντάμ Χουσεϊν να ενώσει τα αραβικά εδάφη, με αποτέλεσμα την εισβολή στο Κουβέϊτ, έστρεψε τις Η.Π.Α. εναντίον του, με τα γνωστά αποτελέσματα των δύο στρατιωτικών επεμβάσεων στο Ιράκ.

     Επί καθεστώτος Σάχη, οι σχέσεις μεταξύ Ιράν και Ισραήλ υπήρξαν ομαλές, ενώ εντός της ιρανικής επικράτειας ζούσε ένας από τους μεγαλύτερους εβραϊκούς πληθυσμούς στην περιοχή, εκτός Ισραήλ. Από την ισλαμική επανάσταση έως σήμερα, οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών είναι εχθρικές και το Ιράν δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ, ενώ παράλληλα υποστηρίζει την σιιτική παραστρατιωτική οργάνωση του Λιβάνου Χεσμπολάχ, καθώς και τις σουνιτικές Χαμάς και Ισλαμική Τζιχάντ, εντός του Ισραήλ.

     Σήμερα οι Η.Π.Α. κατηγορούν το Ιράν ότι αποσταθεροποιεί την περιοχή της Μ. Ανατολής, ότι στηρίζει την διεθνή τρομοκρατία και ότι το πυρηνικό του πρόγραμμα αποσκοπεί όχι στην ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας αλλά στην κατασκευή πυρηνικών όπλων. Στην προσπάθεια παρεμποδίσεως του Ιράν όπως καταστεί πυρηνική δύναμη, οι Η.Π.Α. έχουν αναλάβει σειρά πρωτοβουλιών για την εφαρμογή εκτεταμένου εμπάργκο κατά της χώρας αυτής, προκειμένου να την εξαναγκάσουν να δεχθεί τους δυτικούς όρους ως προς την χρήση της πυρηνικής ενέργειας.

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ Η.Π.Α. ΚΑΙ ΙΡΑΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΥΤΕΡΗ Μ. ΑΝΑΤΟΛΗ.

     Το Ιράν ως μεγάλη χώρα παραγωγής και εξαγωγής υδρογονανθράκων του Περσικού Κόλπου, διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στην παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια και οικονομική σταθερότητα. Η τρέχουσα αστάθεια στην ευρύτερη Μ. Ανατολή συνδέεται σε σημαντικό βαθμό με τις στρατηγικού επιπέδου ανταγωνιστικές σχέσεις ασφαλείας μεταξύ των Η.Π.Α. και του Ιράν.