Η Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης {24 Ιουλ 1923}

«Ἀρχηγοί Στρατοῦ και Στόλου, πενθοῦντες ἀπό χθές ἐκφράζουν τήν βαθεῖαν λύπη των…» Τηλεγράφημα προς τον Ε. Βενιζέλον από τον Στρατηγό Πάγκαλο και Υποναύαρχο  Χατζηκυριάκο μετά την συμφωνία του με τον Ι. Ινονού την 27-5-1923

Την 24 Ιουλίου 1923 (ν.η), στην αίθουσα τιμών του Πανεπιστημίου της Λωζάννης στην Ελβετία, υπογράφτηκε η 5η συνθήκη ειρήνης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι εργασίες της διάσκεψης της Λωζάννης άρχισαν την 21 Νοε1922, με σκοπό την υπογραφή συνθήκης ειρήνης μεταξύ των χωρών,  Η. Βασιλείου, Γαλλίας,  Ιταλίας, Ρουμανίας, Ιαπωνίας, Σερβίας και της Ελλάδος,  με την Τουρκία. Η χώρα μας  εκπροσωπείτο από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος μετά την ήττα του στις εκλογές της 20 Νοε 1920, είχε εγκαταλείψει την Ελλάδα.  Ήταν η μόνη  συνθήκη του Α΄ΠΠ, την  οποία οι σύμμαχοι της «Εγκαρδίου Συνεννοήσεως», την υπέγραψαν ως ηττημένοι. Ο νικητής

Το Πραξικόπημα κατά του Μακαρίου

«Η εξουσία είναι το υπέρτατο αφροδισιακό» Χένρυ Κίσινγκερ
.

Λευκωσία, Προεδρικό Μέγαρο, 15 Ιουλίου 1974, ώρα 0830 π.μ. Μονάδες τεθωρακισμένων με καταδρομείς της Κυπριακής Εθνοφρουράς, έχουν περικυκλώσει το Προεδρικό Μέγαρο και εκτελούν πυρά. Ο πρόεδρος της Κυπριακής δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ευρίσκεται εντός του κτιρίου.  Ο Μακάριος τελικά διαφεύγει, από μία αφύλακτη πόρτα του περιβόλου, συνοδευόμενος από δύο άνδρες της φρουράς του και τον ανιψιό του. Μεταβαίνει στην Πάφο οδικώς, στην συνέχεια στις Βρετανική βάση της Δεκέλειας με ελικόπτερο και φτάνει στο Λονδίνο αεροπορικώς.
.

Η σχεδίαση και η εκτέλεση

Η τελική απόφαση  για την ανατροπή του Μακαρίου δια των όπλων, αποφασίσθηκε από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία

Το Σχέδιο Άτσεσον για την Κύπρο

«Ὅλαι αἵ συμφωνίαι  μας άπέβησαν μάταιαι , ἄλλα συμφωνούμαι καί ἄλλα ὑμεῖς πράττετε» Τηλεγράφημα  του Γ. Παπανδρέου προς Μακάριο την 7η  Αυγ 1964.

Στις αρχές Ιούλιου του 1964 στην Γενεύη, άρχισαν  διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ελλάδος και της Τουρκίας, με σκοπό την αποτροπή του πολέμου, λόγω της Κυπριακής κρίσεως. Ο Φιλανδός διπλωμάτης Σακχάρι Τουομιόγια, τις επόπτευε ως μεσολαβητής του ΟΗΕ. Στην Γενεύη, είχε μεταβεί κατόπιν εντολής του προέδρου Τζόνσον και ο πρώην υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Ντην Άτσεσον, με σκοπό την παροχή βοήθειας στην εξεύρεση λύσεως του Κυπριακού προβλήματος. Η παρουσία του Άτσεσον,  συνοδευόμενου από τον υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, δεν είχε επισημοποιηθεί, παρότι οι εμπλεκόμενοι και ο ΟΗΕ αποδέχθηκαν την βοήθεια του.  Είχε φήμη δεινού διαπραγματευτή και οι προτάσεις του εξαρχής αποτέλεσαν την βάση των συνομιλιών. Ο

Γεωπολιτική Αξία Θράκης και Διεθνές Περιβάλλον - Προκλήσεις και Απειλές Άμυνας και Ασφάλειας

Η ομιλία - άρθρο του Στρατηγού ε.α. Φράγκου Σ. Φραγκούλη (Α/ΓΕΣ και ΥΦΕΘΑ) στην Ημερίδα "Παρελθόν - Παρόν και μέλλον της Ελληνικής Θράκης" -- Προσφορά του περιοδικού ΕΠΙΚΑΙΡΑ: 

ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ

θα ήθελα να επισημάνω το εξής:

Κανείς από όλους εμάς τους ομιλητές της Ημερίδας "Παρελθόν - Παρόν και μέλλον της Ελληνικής Θράκης" δεν θα ήθελε τον χαρακτηρισμό του «Ελληναρά», που μόνο για σήμερα αποφάσισε να εκμεταλλευθεί την ευκαιρία, να αυτοπροβληθεί.

Το θέμα μας είναι το ΧΘΕΣ, το ΣΗΜΕΡΑ, και το ΜΕΛΛΟΝ της ΘΡΑΚΗΣ ΜΑΣ.

Δεν θα σταθώ στους χειρισμούς της Τουρκίας σε γενικότερο επίπεδο, όσον αφορά τις διμερείς σχέσεις της με την Ελλάδα, καθώς και στις επιβουλές που εκτοξεύει, όσον αφορά τη Θράκη, ένα τρανταχτό παράδειγμα πέραν της ΑΟΖ το τελευταίο διάστημα είναι και η συνεχής αμφισβήτηση της ΖΟΥΡΑΦΑΣ (Λαδόξερας) στη Σαμοθράκη, με αποτέλεσμα να μην αναγνωρίζει η Άγκυρα τα 6 ν.μ. των χωρικών μας υδάτων πέραν αυτής. Η ανάμειξη της όμως στις Ευρωεκλογές μέσω του Τουρκικού

Η Διακήρυξη Ανεξαρτησίας των Η.Π.Α «4 Ιουλίου 1776»

«Ὁποτεδήποτε ἡ μορφή τῆς διακυβερνήσεως καθίσταται ἐπιζήμιος, εἶναι δικαίωμα τοῦ λαοῦ νά τήν μεταβάλλη, ἤ νά τήν καταργῆ καί νά ἐγκαθιστᾶ νέα μορφή διακυβερνήσεως».

Από την Διακήρυξη της  Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

 .

Την 4η Ιουλίου 1776, εκπρόσωποι από τις 13 Πολιτείες της Αμερικής, συνήλθαν στο «Δεύτερο Ηπειρωτικό Κογκρέσο» στη Φιλαδέλφεια και διεκήρυξαν την ανεξαρτησία των. Μ’ αυτό τον τρόπο από αποικίες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, μετετράπησαν σε κυρίαρχο κράτος. Χρειάστηκαν 7 χρόνια σκληρών πολεμικών συγκρούσεων και η παροχή βοήθειας στους επαναστάτες  από την Γαλλία και την Ισπανία μέχρι να αναγνωρισθεί επίσημα η ελευθερία τους.

Η Διακήρυξη

Η διακήρυξη της ανεξαρτησίας, συντάχθηκε από τον Τόμας Τζέφερσον (3ο Πρόεδρο των ΗΠΑ), με μικρή βοήθεια από των Τζον Άνταμς και τον Φραγκλίνο Ρούσβελτ. Το κείμενο αποτελεί μια διακήρυξη των ανθρωπίνων

Θεμιστοκλής Σοφούλης (Βαθύ Σάμου 1860- Αθήνα 24 Ιουν. 1949)

«Τά μίση, αἵ  ἀσχημίαι, ἡ ἐμπάθεια ἔχουν ἀποκορυφώσει τόν διχασμό τού ἔθνους καί ἔχουν δημιουργήσει τόν κίνδυνο νά συρθεῖ τό ἔθνος στήν καταστροφή καί τήν τέλεια ἀποσύνθεσή του». 

Θ. Σοφούλης 25 Απριλίου 1936

Την 4:20 μμ, της 24 Ιουνίου του 1949, ο πρωθυπουργός της Ελλάδος Θεμιστοκλής Σοφούλης, ξεψύχησε στο  γραφείο του, σε ηλικία 89 χρονών. Ο θάνατος του οφειλόταν σε πνευμονικό οίδημα, από το οποίο είχε προσβληθεί και τον Οκτώβριο του 1948. Ο αειθαλής πολιτικός ηγείτο μιας εθνικής κυβερνήσεως όλων των κομμάτων πλην των αριστερών. Στην πρωθυπουργία τον διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος Διομήδης, με αντιπροέδρους τον αρχηγό του Λαϊκού κόμματος Κωνσταντίνο Τσαλδάρη και τον αρχηγό των Φιλελευθέρων Σοφοκλή Βενιζέλο.

Από την Αρχαιολογία στη Πολιτική

Ο Σοφούλης αποφοίτησε από την φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στην συνέχεια σπούδασε αρχαιολογία στα πανεπιστήμια του Μονάχου, Βερολίνου και Βύρτσμπουργκ. Η ακαδημαϊκή του καριέρα τερματίσθηκε το 1899, μετά την

Μέγας Αλέξανδρος (Πέλλα 356π.Χ-Βαβυλώνα 323π.Χ)

«Δέν ὐπάρχει τίποτα ἀδύνατο γι’ αὐτόν πού θά προσπαθήσει»

Μέγας Αλέξανδρος

Το απόγευμα της 13ης Ιουνίου του 323 π.Χ, στην Βαβυλώνα, στο παλάτι του Ναβουχοδονόσωρα, ο Μέγας Αλέξανδρος άφησε την τελευταία του πνοή. Ήταν 32 χρονών και 11 μηνών. Επί δέκα ημέρες υπέφερε από υψηλό πυρετό. Ο θάνατος του πιθανόν να οφειλόταν  σε πυρετικό νόσημα (ενδεχομένως τύφος), χωρίς να μπορεί αποκλεισθεί η δηλητηρίαση, ή κάποιο άλλο αίτιο. Η αθανασία έχει ανάγκη από ένα πρόωρο τέλος.

Η εξόρμηση

Στέφθηκε Βασιλιάς της Μακεδονίας σε ηλικία 20 χρονών, μετά την δολοφονία του πατέρα του Φιλίππου του Β΄. Στα 13 χρόνια της βασιλείας του άλλαξε τον ρου της ιστορίας. Η αυτοκρατορία που δημιούργησε εκτινόταν από την Αδριατική έως τον Ινδό ποταμό και από τον Δούναβη έως την Αίγυπτο. Ο Αλέξανδρος σκεφτόταν σαν βασιλιάς, ενεργούσε σαν στρατηγός και πολεμούσε σαν στρατιώτης. Ήταν ατρόμητος, λιτοδίαιτος, ανιδιοτελής και γενναιόδωρος προς τους φίλους του. Όταν πέρασε τον Ελλήσποντο είχε  ένα στράτευμα 50.000 ανδρών, 60 τάλαντα για την εκστρατεία  και ένα  δημόσιο χρέος 1.200 τάλαντων. Είχε όμως όραμα και αδάμαστη θέληση. Ο  στρατός  του ήταν μακρά ο καλύτερος της εποχής του. Ο Αλέξανδρος υπήρξε το είδος του στρατιωτικού ηγήτορα, που πολεμούσε, ενώ συγχρόνως διηύθυνε την μάχη. Διέθετε  μεγαλοφυή στρατηγική σκέψη και  διοικούσε πάντα δια του παραδείγματος. Τα επιτεύγματα του

Δούρειος Ίππος προ των πυλών.... άρθρο - παρέμβαση του Αντγου ε.α. Νικολάου Ταμουρίδη

Τάλανες Έλληνες,

Τώρα που ένα ακόμη επεισόδιο της γνωστής σαπουνόπερας ‘’εκλογές’’ έλαβε τέλος. Τώρα που το ξενόδουλο σύστημα των ‘’ευρωπαϊστών’’ διασώθηκε, τώρα που η αριστερή θολοκουλτούρα πρώτευσε,  τώρα που οι εθνικιστές δυνάμωσαν, τώρα που οι ανεξάρτητοι αποδυναμώθηκαν, τώρα που τα 40-τόσα (!) κόμματα και κομματίδια  έδωσαν τη δυνατότητα σε αμιγές μουσουλμανικό κόμμα να έρθει πρώτο στη Ροδόπη και στην Ξάνθη.

Τώρα που τα πολιτικά ζόμπι ξαναβγήκαν από τις υγρές κρυψώνες τους και κελαϊδούν στα ζεστά τηλεοπτικά παράθυρα. Τώρα που ο απόλυτος φαρισαϊσμός των ΜΜΕ αγγίζει το απόγειό του.

Τώρα που οι προστάτες (με ξένα λεφτά) της αλλοεθνούς κουλτούρας του αυτομαστιγώματος και του λιθοβολισμού, καθώς και οι θλιβεροί θιασώτες της ξενολατρείας διαφεντεύουν και πάλι τις πανάρχαιες ιερές πρωτεύουσες του Ελληνισμού.

Τώρα που υπερισχύουν οι εγκληματικά πολύχρωμες ιδεοληψίες του τύπου ‘’είμαστε όλοι μετανάστες’’ ή ‘’δώστε τώρα την ελληνική ιθαγένεια στα κακόμοιρα παιδιά των δύστυχων μεταναστών’’.

Τώρα που όλοι σχεδόν μαζί είναι έτοιμοι να θυσιάσουν για τη νίκη τους, στο βωμό της οικονομίας των δανειστών και του ψευδεπίγραφου ανθρωπισμού της νέας παγκόσμιας τάξης, την εθνική μας ταυτότητα, αυτό δηλαδή που αιώνες προσπαθούν οι εχθροί του ελληνισμού να πετύχουν, αλλά δεν βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία.

Τώρα ετοιμασθείτε!

Ετοιμασθείτε να υποδεχθείτε τον Δούρειο Ίππο που όμορφο όσο ποτέ θα σας στείλουν οι σύμμαχοι της ‘’ενωμένης Ευρώπης’’ διαμέσου των εδώ εκπροσώπων τους. Στο μέτωπό του πινακίδα με γράμματα Ελληνικά και Αγγλικά και Γερμανικά: Ευρωπαϊκός

Η απόβαση της Νορμανδίας του Ιωάννη Κρασσά

«Δεν υπάρχει δόξα στον πόλεμο που να αξίζει το αίμα που κοστίζει»

Στρατηγός Ντουάιτ Αϊζενχάουερ

     Την 06:30 της 6ης Ιουνίου του 1944, πέντε  Μεραρχίες Πεζικού (2 Αγγλικές, 2 Αμερικανικές,1 Καναδική), αποβιβάσθηκαν σε προκαθορισμένες παραλίες στην χερσόνησο Κοταντέν, στις ακτές της Νορμανδίας της  Βόρειας Γαλλίας. Τις πρώτες πρωινές ώρες της ίδιας ημέρας 3 Μεραρχίες Αλεξιπτωτιστών (2 ΗΠΑ, 1 Μ. Βρετανία) ρίφθηκαν  στα μετόπισθεν των Γερμανικών δυνάμεων, προκειμένου να εμποδίσουν την αποστολή ενισχύσεων προς τις ακτές. Επί τρεις μήνες πριν την ημέρα της αποβάσεως, 2.000 βομβαρδιστικά κατέστρεφαν το συγκοινωνιακό δίκτυο (κυρίως το σιδηροδρομικό), τις αποθήκες

Η Πόλις Εάλω του Ιωάννη Κρασσά

«Θρήνος κλαυθμός και οδυρμός και στεναγμός και λύπη.

Εχάσανε το σπίτι τους, την Πόλιν την Αγία»

     Υπάρχουν γεγονότα  στις ιστορίες όλων των λαών που σημαδεύουν την πορεία τους μέσα στον χρόνο. Η άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, αποτελεί ίσως το σημαντικότερο σταθμό της ιστορίας του γένους μας. Στη συνείδηση των Ελλήνων, εντός και εκτός των ορίων της αυτοκρατορίας, «η Βασιλεύουσα» αποτέλεσε, όχι μόνο το διοικητικό αλλά και το πνευματικό του κέντρο.  Το 1453 σήμανε το τέλος του βυζαντινού ελληνισμού και την γέννηση του νεώτερου. Ο ελληνισμός θα αναπτυχθεί στη συνέχεια με βάση τα πνευματικά εφόδια που κληρονόμησε από αυτή την περίοδο.

     Ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής ενήργησε με σκοπό να εξαφανίσει, οτιδήποτε συνέδεε την Κωνσταντινούπολη με την χιλιόχρονη και πλέον, χριστιανική ιστορική της παράδοση. Ο στυγνός τρόπος με τον οποίο κατέσφαξε τους κατοίκους και κατέστρεψε την πόλη, μας δημιούργησαν  μια τραυματική εμπειρία η οποία μετατράπηκε σε εθνικό απωθημένο. Στους τέσσερις αιώνες της πιο βάρβαρης

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου {Ομιλία Αντγου Νίκου Ταμουρίδη στη Ν. Σάντα}

"Εάν τα παρεληλυθότα μνημονεύεις, άμεινον περί των μελλόντων βουλεύσει", 
μας υπενθυμίζει ο αρχαίος ρήτορας Ισοκράτης, δηλαδή 

''Αν θυμάσαι τα περασμένα, ξέρεις να αντιμετωπίζεις καλύτερα το μέλλον''.

Αποτελεί εθνικό μας χρέος λοιπόν σήμερα, να θυμηθούμε και να θυμίσουμε στον κόσμο την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, την τραγωδία δηλαδή του αφανισμού των εκατοντάδων χιλιάδων προγόνων μας από τους Τούρκους τον περασμένο αιώνα.

Τί εννοούμε όμως με τον όρο γενοκτονία; Σύμφωνα με τον νομικό ορισμό που αναγράφεται στο άρθρο 2 της σχετικής συνθήκης των Ηνωμένων Εθνών από το έτος 1948, γενοκτονία σημαίνει μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, σκοτώνοντας ή προκαλώντας σοβαρή φυσική ή πνευματική βλάβη ή προκαλώντας συνθήκες για την φυσική εξόντωση μελών της ομάδας αυτής. Πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις.

Είναι γεγονός ότι όσα έγιναν στον Πόντο την εποχή εκείνη, ήταν αποτέλεσμα της απόφασης των Τούρκων σωβινιστών για επίλυση του εθνικού προβλήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη φυσική εξαφάνιση των γηγενών εθνοτήτων, δηλαδή με τις γενοκτονίες των χριστιανικών λαών, Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων, καθώς και με τη βίαιη τουρκοποίηση των μουσουλμανικών εθνοτήτων. Ήδη, η προσπάθεια αφανισμού των χριστιανών της περιοχής του Πόντου είχε αρχίσει από το 1911, με απόφαση που πήραν οι Νεότουρκοι σε συνέδριό τους στη Θεσσαλονίκη. Απόφαση για εξόντωση, η οποία και δυναμώθηκε το 1914 με τον οικονομικό πόλεμο και την καταλήστευση των ελληνικών περιουσιών, με τις επιθέσεις και λεηλασίες από οργανωμένες συμμορίες, τις εξορίες, τις ομαδικές εκτοπίσεις και τα τάγματα εργασίας σε απόμακρες περιοχές της Ανατολίας, όπου ελάχιστοι επέζησαν. Ήταν τότε που το οικουμενικό πατριαρχείο, σε ένδειξη πένθους, έκλεισε στις 15 Μαΐου 1914 όλες τις εκκλησίες και τα σχολεία και κατήγγειλε τους διωγμούς στις μεγάλες χώρες της εποχής. Δεν κατάφερε,

Η Μάχη της Κρήτης

«Η λεβεντιά είναι μια πληγή, που πάντα αίμα τρέχει»

Την 07:30 της 20ης Μαΐου του 1941, 500 αεροπλάνα Junger 52, άδειασαν 2300 άνδρες της 7ης Μεραρχίας Αλεξιπτωτιστών, στις περιοχές του Μάλεμε, της Σούδας, του Ρεθύμνου και του Ηρακλείου. Αποστολής του ήταν η κατάληψη των αεροδρομίων και των λιμένων που υπήρχαν στις περιοχές αυτές. Τις προηγούμενες ημέρες είχε προηγηθεί σφοδρός βομβαρδισμός από αέρος.

Το Σχέδιο

Ο  Γερμανός Διοικητής της επιχειρήσεως, Αντιπτέραρχος Student είχε υπό τις διαταγές του 22750 άνδρες και 1370 αεροσκάφη. Σύμφωνα με το σχέδιο «ΕΡΜΗΣ», θα εφορμούσαν κατά της Κρήτης σε πρώτο χρόνο 10000 αλεξιπτωτιστές και άλλοι 750 με ανεμοπλάνα. Οι υπόλοιποι θα μεταφερνόντουσαν σε δεύτερο χρόνο, με αεροπλάνα και με  πλοία. Ο Νεοζηλανδός Υποστράτηγος Freyberg, υπεύθυνος για την άμυνα της νήσου είχε στην διάθεση του 43000 μαχητές, 11451 Έλληνες και 32000 Βρετανούς, Αυστραλούς και Νεοζηλανδούς. Τα συμμαχικά στρατεύματα στερούντο αεροπορίας, βαρέως οπλισμού και πυρομαχικών. Στους υπερασπιστές της νήσου πρέπει να προστεθούν 300 πρωτοετείς Ευέλπιδες, 1200 χωροφύλακες και 3000 εθελοντές Κρητικοί. Ο Freyberg εστίασε την προσοχή του, κατά πρώτον στην άμυνα των λιμένων και μετά των αεροδρομίων.

Οι ενέργειες που έκριναν την μάχη

Την ώρα που έδυε ο ήλιος την 20 Μαΐου 1941, οι Γερμανοί είχαν κάθε λόγο να αισθάνονται ηττημένοι. Οι απώλειες τους ήταν τρομακτικές.1900 είχαν τεθεί εκτός μάχης χωρίς να έχουν επιτύχει κανένα αντικειμενικό σκοπό. Το σύνολο σχεδόν των διοικητών των ταγμάτων και των λόχων είχαν φονευθεί ή τραυματιστεί. Η γερμανική διοίκηση  μελετούσε την ματαίωση της επιχειρήσεως. Μόνο ο Student πίστευε στην συνέχιση της. Την νύκτα της 20 προς 21 Μαΐου, το Νεοζηλανδικό τάγμα που αμυνόταν του αεροδρομίου του Μάλεμε, υποχώρησε προς τα ανατολικά. Από την κίνηση αυτή γεννήθηκε ένας θρύλος ο οποίος  ενισχύθηκε από την

Η Μεγάλη Αδικία του Συνταξιδοτικού των Στρατιωτικών {Νόμος 3865/10 - Κατάταξη από 01/08/1990 έως 31/12/1992} του Ανθλγου (ΑΠΖ) Βασιλείου Γκαβαρδίνα

Μεγάλη αναστάτωση έχει προκληθεί στα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων από την διαφαινόμενη απόφαση του υπουργείου οικονομικών να απορρίψει την προτεινόμενη τροπολογία της Αναπληρώτριας Υπουργού Εθνικής Άμυνας κυρίας Φώφης Γεννηματά. σχετικά με την αποκατάσταση της αδικίας των στελεχών που κατετάγησαν στις ένοπλες δυνάμεις από το 1-8-1990 έως την 31-12-1992. Η συγκεκριμένη κατηγορία στελεχών με τον νόμο 3865/10 αποκόπηκε από την μεγάλη κατηγορία των "παλαιών ασφαλισμένων" που μέχρι τότε ανήκε,  και φορτώθηκε σε μία νύχτα με 15 χρόνια υπηρεσίας επιπλέον για την κατοχύρωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος. Ήταν μία εξόφθαλμη αδικία που μέσα στον αρμαγεδώνα των αλλαγών εκείνο το καλοκαίρι του 2010 πραγματικά πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. 

Βέβαια κάποιοι είχαν φροντίσει να προλειάνουν το έδαφος. Όλοι μας εκείνο το καλοκαίρι βλέπαμε συγκεκριμένους πολιτικούς να περιφέρονται σε όλα τα κανάλια και να επιδίδονται σε μία άνευ προηγουμένου επίθεση εναντίον των στρατιωτικών για το "προκλητικά" ευνοϊκό συνταξιοδοτικό καθεστώς τους, καθώς επίσης και σε επαναλαμβανόμενες προσβλητικές εκφράσεις για μας τους ίδιους (αντιπαραγωγικοί, αυτιστικοί, τεμπέληδες κλπ). Αλλά και τα παπαγαλάκια έκαναν καλά τη δουλειά τους. Στα τόσα χρόνια που παρακολουθώ συνεντεύξεις πολιτικών, πρώτη φορά άκουσα δημοσιογράφο να καλεί, και μάλιστα δύο φορές, τον υπουργό να αλλάξει προς το χειρότερο το συνταξιοδοτικό των στρατιωτικών. Φυσικά αναφέρομαι στη συνέντευξη του τότε

Ο Ελληνικός Στρατός στην Σμύρνη (15 Μαΐου 1919)

«Η πόλις καταστρέφεται από τους μεγάλους άντρες»

Σόλων 630-560 π.Χ, Αθηναίος νομοθέτης και Φιλόσοφος

Η Αποβίβαση         

Την 0800 της 15 Μαΐου 1919, το 38ον Σύνταγμα Ευζώνων της Ιης Μεραρχίας Πεζικού, αποβιβάσθηκε στην προκυμαία της Σμύρνης. Ο χώρος ήταν κατάμεστος από Έλληνες κατοίκους, οι οποίοι παραληρούσαν από ενθουσιασμό, σείοντας ελληνικές σημαίες (από τους 370.000 κατοίκους της πόλεως, οι 160.000 ήσαν έλληνες). Η Τουρκία παραδόθηκε στις Δυνάμεις της Αντάντ (Εγκάρδια Συνεννόηση), την 30η Οκτωβρίου 1918, μετά την υπογραφή της  συνθήκης ανακωχής του Μούδρου. Μετά την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας, την 11 Νοεμβρίου 1918, συνέρευσαν στο Παρίσι, οι αντιπροσωπείες των 32 χωρών που συμμετείχαν στον πόλεμο για την υπογραφή των συνθηκών ειρήνης. Οι νικήτριες χώρες προσδοκούσαν σε όσο το δυνατόν  περισσότερα οφέλη. Επικεφαλής της Ελληνικής αντιπροσωπείας ήταν ο

Η Ίδρυση του Πανεπιστημίου Αθηνών

«Η επιστήμη είναι η οργανωμένη γνώση. 
Η σοφία είναι η οργανωμένη ζωή.»

Εμμανουέλ Κάντ, Γερμανός Φιλόσοφος

Η  Ίδρυση

Το πανεπιστήμιο Αθηνών ιδρύθηκε με δύο βασιλικά διατάγματα τα οποία έφεραν ημερομηνία 26 Απριλίου και 4 Μαΐου 1837, επί βασιλείας Όθωνος. Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου ήταν ο Ιγνάντιος Φον Ρούντχαρτ, διδάκτορας νομικής του πανεπιστημίου του Μονάχου και  πρώην βουλευτής της βουλής Βαυαρίας. Υπουργός Εκκλησιαστικών και Παιδείας ήταν ο Αναστάσιος Πολυζωίδης, πολιτικός, δημοσιογράφος, συγγραφέας και δικαστικός. Το θέμα της ίδρυσης πανεπιστημίου, έθεσε πρώτος ο Λουδοβίκος Φον Μάουερ, μέλος της τριμελούς αντιβασιλείας μέχρι την ενηλικίωση του Όθωνος,  καθηγητής του

Βαρύτατες ευθύνες στην Θράκη

Του Σάββα Καλεντερίδη

Ίσως η μακροβιότερη θεατρική παράσταση στον κόσμο, μετά το «Φάντασμα της Όπερας, να είναι αυτή που παίζεται στη Θράκη, με μόνιμο πρωταγωνιστή τον πρόξενο της Τουρκίας στην Κομοτηνή, σε δεύτερο ρόλο τους εγκάθετους του προξενείου και σε ρόλο κομπάρσου, τους ιθύνοντες του Ελληνικού κράτους, που -στη συντριπτική τους πλειοψηφία- κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, τη στιγμή που η Τουρκία προωθεί τα αποτρόπαια σχέδιά της στην περιοχή.

Όλα αυτά τα χρόνια, το Ελληνικό Υπουργείου Εξωτερικών, παραβιάζοντας κάθε έννοια λογικής αλλά και υπηρεσιακής ευθύνης, επέτρεψε στον Τούρκο πρόξενο να υποκαταστήσει το ελληνικό κράτος και, δρώντας κυριολεκτικά ανενόχλητος και εκτός των αρμοδιοτήτων του (που ορίζονται σαφώς από τη Συνθήκη της Βιέννης και πρέπει να περιορίζονται μόνο σε γραφειοκρατικά ζητήματα που αφορούν πολίτες κατόχους τουρκικών διαβατηρίων και χορηγήσεις θεωρήσεων εισόδου σε αλλοδαπούς) να δημιουργήσει έναν παρακρατικό και παραστρατιωτικό μηχανισμό, που επιβουλεύεται την ακεραιότητα της πατρίδας μας. Για το ζήτημα αυτό υπάρχουν

Η κατάληψη των Αθηνών από τους Γερμανούς

«Εδώ ελεύθεραι ακόμα Αθήναι… 

Οι Γερμανοί εισβολείς ευρίσκονται εις τα πρόθυρα των Αθηνών. 

Έλληνες! Ψηλά τις καρδιές!»

Κωνσταντίνος Σταυρόπουλος, εκφωνητής του ραδιοφωνικού Σταθμού των Αθηνών.

Η έπαρση της σβάστικας

Την 08:45 το πρωί της 27 Απριλίου του 1941, την Κυριακή του Θωμά, δύο γερμανοί αξιωματικοί  της 6ης Ορεινής Μεραρχίας, ύψωσαν την γερμανική σημαία στον ιερό βράχο της Ακροπόλεως. Στην πόλη η κίνηση ήταν ελάχιστη και επικρατούσε μια παράξενη σιωπή. Η μακρά νύχτα της κατοχής άρχιζε. Διήρκησε 1.625 ημέρες, στο διάστημα των οποίων οι Έλληνες υπέμειναν το απάνθρωπο πρόσωπο της νέας εποχής που επαγγέλλονταν  ο Χίτλερ. Το επεισόδιο του Δεκανέα Κουκκίδη Κωνσταντίνου, ο οποίος τυλίχθηκε την ελληνική σημαία και κρημνίσθηκε από τα τείχη της Ακροπόλεως αποτελεί αντικείμενο έρευνας, όσον αφορά την αυθεντικότητα του. Λίγο μετά οι Γερμανοί ύψωσαν και την Ελληνική σημαία σαν μια χειρονομία καλής θελήσεως εκ μέρους τους.

Η παράδοση της πόλεως

Την 10:15 στο καφενείο «ΛΟΥΞ» στην γωνία των οδών Φειδιππίδου και Κηφισίας, υπογράφηκε το πρωτόκολλο

Στεφανοβίκειο, η όψη μιας άλλης Ελλάδας που παράγει ελπίδα

Γράφει ο Θανάσης Δαβάκης

Εκτός από το «πρωτογενές πλεόνασμα» και την «έξοδο στις αγορές», γεγονότα που επιβεβαιώνουν πλέον τη σταθερή πορεία της χώρας προς την «κανονικότητα», όπως εύστοχα έχει λεχθεί, υπάρχουν και κάποιες μόνιμες σταθερές, πάνω στις οποίες πιστεύω ότι μπορούν να στηριχθούν πολλά, ιδιαίτερα στην κρίσιμη περίοδο που περνάμε και όπως φαίνεται δεν επηρεάστηκαν από τη κρίση. Αυτό μου το έμαθαν, με απλό τρόπο μέσα από τη καθημερινότητά τους, τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων κατά τις συχνές επισκέψεις μου στις μονάδες εκστρατείας, στα εργοστάσια και στις μονάδες διοικητικής υποστήριξης. Πράγματι, οφείλω να ομολογήσω ότι κάθε φορά στις επισκέψεις μου αυτές και στην προσπάθειά μου να μεταφέρω μήνυμα αισιοδοξίας εισέπραττα τελικά εγώ ένα πιο ισχυρό μήνυμα επάρκειας, σιγουριάς, υπερηφάνειας και αξιοπρέπειας.

Μια τέτοια περίπτωση, ευχάριστης έκπληξης, καταμεσής του κάμπου της Λάρισας, είχα την ευκαιρία να βιώσω στην επίσκεψή

Συνταγματάρχης Δημήτριος Ψαρρός (Χρισσό Φωκίδας 1893- Κλήμα Φωκίδας 1944)

«Το άρχειν ήδιστον». Αριστοτέλης

Η  Εκτέλεση

Την 17 Απριλίου του 1944, στην περιοχή Κλήμα Φωκίδος, ο Συνταγματάρχης Δημήτριος Ψαρρός, Διοικητής του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων Ανταρτών, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ, από τον Ταγματάρχη Μηχανικού Ευθύμιο Ζούλα, Διοικητή του 36ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ. Είχε προηγηθεί μάχη, μεταξύ της V Ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ και του 5/42.  Ο Ψαρρός συνελήφθη αιχμάλωτος από το V ανεξάρτητο Τάγμα του ΕΛΑΣ. Ο καπετάνιος του Τάγματος Νικηφόρος (Μήτσος Δημητρίου), φοβούμενος για την ασφάλεια του, διέταξε να τον μεταφέρουν στο Σταθμό Διοικήσεως της Ταξιαρχίας. Η διαταγή στον επικεφαλής ήταν σαφής: «Μακριά από τον Άρη και τους μαυροσκούφηδες». Κατά τη μεταφορά του στο αρχηγείο του ΕΛΑΣ, απέφυγε τον Βελουχιώτη, για κακή του τύχη όμως συναντήθηκε με τον Ζούλα. Οι λοιποί

Η Γερμανική Επίθεση κατά της Ελλάδος του Ιωάννη Κρασσά

«Η Ελλάς δεν πολεμά δια την Νίκην. Πολεμά δια την Δόξαν και διά την Τιμήν της»

Την 0400 της 6ης Απριλίου 1941, ο Γερμανός πρεσβευτής στην Ελλάδα Έρμπαχ, επέδωσε στον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή, έναν άνθρωπο με άξιο θαυμασμού ήθος, νότα για την επίθεση που εξαπολύθηκε την 05:30. Την ίδια μέρα τα γερμανικά στρατεύματα επιτίθεντο και κατά της Γιουγκοσλαβίας. Για το Χίτλερ μόνο οι Έλληνες κρίθηκαν άξιοι επιδόσεως εγγράφου κηρύξεως πολέμου.

Η Επίθεση

Οι Γερμανοί επετέθησαν, καθ’ όλο το μήκος της ελληνοβουλγαρικής μεθορίου, με 72 τάγματα πεζικού και 1.900 άρματα μάχης, υποστηριζόμενα από 1.086 πυροβόλα και 1.000 αεροσκάφη. Η ελληνική άμυνα στηρίχτηκε σε μία γραμμή 21 οχυρών, κατασκευασμένων από το όρος Μπέλες έως το ποταμό Νέστο, γνωστή σαν «Γραμμή Μεταξά». Τα οχυρά υπεράσπιζαν 10.000 Αξιωματικοί και οπλίτες. Οι ελληνικές δυνάμεις ανήρχοντο σε 31