Το κατόρθωμα της Ελλάδας του Νίκου Λυγερού

Σήμερα ζούμε μια αλλαγή φάσης για τον Ελληνισμό, αφού είναι η πρώτη φορά που δηλώνουμε ότι διεκδικούμε πρακτικά το δικαίωμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Τα θαλάσσια οικόπεδα της ελληνικής ΑΟΖ δεν έχουν καμιά σχέση με όλη τη μιζέρια που έχουμε συνηθίσει ν' ακούμε και να βλέπουμε στη χώρα μας, διότι έχουν όλα τα στρατηγικά κριτήρια που απαιτεί η στρατηγική και η αξιοπρέπεια ενός λαού, του ελληνικού λαού. Τα θαλάσσια οικόπεδα δεν είναι σ' ένα χώρο που περιορίζεται από τα εθνικά χωρικά ύδατα. Ανήκουν όντως σε χώρο της ελληνικής ΑΟΖ. Έχουν όλα τα χαρακτηριστικά μιας στρατηγικής προσέγγισης σε θέματα και σε μέγεθος και σε πλήθος. Από μόνα τους δείχνουν ήδη την εμβέλεια της ελληνικής ΑΟΖ. Έχουν επίσης την ιδιότητα να αγγίζουν τη μέση γραμμή με την Αλβανία, με την Ιταλία και μάλιστα το τριπλό σημείο, αλλά και με την Λιβύη, όπου αγγίζουν και το τριπλό σημείο της Ελλάδας, της Λιβύης και της Αιγύπτου. Έτσι το μήνυμα της Ελλάδας δεν μπορεί να είναι πιο ξεκάθαρο για όλους τους ξένους φορείς, αφού δείχνουμε ότι είμαστε στη θάλασσα κι ότι κανένας πια δεν μπορεί να σταματήσει τη

Ιστορική αναδρομή της ελληνικής ΑΟΖ του Νίκου Λυγερού

Αν θέλαμε να καταλάβουμε πραγματικά την αξία της ελληνικής ΑΟΖ μέσα σ’ ένα ιστορικό πλαίσιο κι όχι μόνο μέσω του Δικαίου της Θάλασσας του 1982, έχει όφελος να υλοποιήσουμε τους χάρτες της ελληνικής ΑΟΖ ανάλογα με τη γεωγραφία και τη γεωμετρία της πατρίδας μας. Αν και αυτός ο τρόπος φαίνεται αναχρονικός, αφού οι χάρτες αποκτούν νόημα νομικό μόνο μέσω της Σύμβασης, επί της ουσίας όμως σε στρατηγικό επίπεδο, δείχνει μια εικόνα ενδεικτική της αληθινής κατάστασης. Επίσης ο σχεδιασμός των χαρτών με την ΑΟΖ δίνει τη δυνατότητα να καταλάβουμε την εμβέλεια της θάλασσας μέσω του απέραντου γαλάζιου. Διότι στην εξέλιξη της πορείας της ανακατάληψης της Ελλάδας, σπάνιοι είναι αυτοί που εξετάζουν τον θαλάσσιο χώρο και εκτιμούν μόνο και μόνο την ξηρά. Έτσι τα νησιά τού φαίνονται οι απλές λεπτομέρειες στον όλο σχεδιασμό. Μέσω της ΑΟΖ αντιλαμβανόμαστε πιο αποτελεσματικά τη συμβολή των μεσοθαλασσών, που είναι τα νησιά, αφού με αυτά αποκτούμε τα κυριαρχικά δικαιώματα. Οι χάρτες ανά περίοδο δείχνουν τη μεγάλη εικόνα που συνθέτει μια στρατηγική, η οποία δεν έχει καμία σχέση με τοπικές αξιολογήσεις. Κατά συνέπεια, είναι δυνατόν να δούμε την αληθινή πορεία της υψηλής στρατηγικής της Ελλάδας, πριν ακόμα υπάρξει επίσημα η έννοια της ελληνικής ΑΟΖ.

ΑΟΖ, Ρεβυθούσα και Ερωτήματα του Νίκου Λυγερού

     Ο Τερματικός Σταθμός Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου Ρεβυθούσας αποτελεί μια από τις σημαντικότερες εθνικές υποδομές της πατρίδας. Είναι ένας από τους δεκατρείς αντίστοιχους σταθμούς υγροποιημένου φυσικού αερίου, που λειτουργούν στη Μεσόγειο και στην Ευρώπη. Εδώ και 10 χρόνια έχει παραλάβει πάνω από 300 φορτία που φτάνουν με δεξαμενόπλοια και αποθηκεύονται σε δύο δεξαμενές συνολικής χωρητικότητας 130.000 κυβικά μέτρα υγροποιημένου Φυσικού Αερίου. Στη συνέχεια, μεταφέρεται σε ειδικές εγκαταστάσεις αεριοποίησης, όπου μετατρέπεται σε αέριο για να τροφοδοτήσει το Εθνικό Σύστημα Μεταφοράς Φυσικού Αερίου. Τώρα η Ελλάδα αποφάσισε να κατασκευάσει και Τρίτη

Διάλεξη Δρ. Ηλία Κονοφάγου "Η Ενεργειακή Ελληνική ΑΟΖ" (βίντεο)

Ηλίας Κονοφάγος: Απαράδεκτη η Πρόταση ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ - ΜΑΝΙΑΤΗ: Τα Μελλοντικά ΕΣΟΔΑ από τα ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΑ Υδρογονανθράκων να Τοποθετούνται αποκλειστικά σε "Δομημένα Ομόλογα" για την 'Στήριξη" των Ασφαλιστικών Ταμείων!! ΤΙΠΟΤΑ απολύτως δεν προτάθηκε όπως θα έπρεπε -σύμφωνα με το Νορβηγικό Μοντέλλο- τα Έσοδα από τα Κοιτάσματα να επανεπενδυθούν στην Ανάπτυξη των Κοιτασμάτων ώστε να αποφέρουν πολλαπλάσια & παράλληλα μέρος αυτών να οδηγηθεί στην Ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων οι οποίες θα αναλάβουν την προστασία και την στήριξη της Ασφάλειας των Εγκαταστάσεων Παραγωγής του Πλούτου των Υδρογονανθράκων από Δολιοφθορές, Πειρατείες & γνωστές Εξωτερικές Επιβολές!!

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Κι όμως, η Αίγυπτος σέβεται απόλυτα την ελληνική ΑΟΖ {www.defence-point.gr}

«Ολοκληρωτικώς αβάσιμα» χαρακτηρίζονται από τους ειδικούς τα περί της καταπάτησης από την Αίγυπτο περιοχών οι οποίες εμπίπτουν μέσα στη δυνητική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της χώρας μας.

Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη

Η παραπάνω τοποθέτηση ανήκει στους δρ. Ηλία Κονοφάγο και στον ομότιμο καθηγητή του Πολυτεχνείου Κρήτης, Αντώνη Φώσκολο, οι οποίοι απέρριψαν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, κάθε τοποθέτηση περί εμπλοκής με την Αίγυπτο με αφορμή την προκήρυξη από την πλευρά του Κάιρο, ενός νέου γύρου για την παραχώρηση θαλασσίων οικοπέδων μερικά εκ των οποίων βρίσκονται πλησίον περιοχών ελληνικού ενδιαφέροντος.

Τόσο ο δρ. Η. Κονοφάγος όσο και ο καθηγητής Α. Φώσκολος επεσήμαναν το γεγονός ότι η συγκεκριμένη προκήρυξη της Αιγύπτου δεν αφορά καινούργια θαλάσσια οικόπεδα αλλά υπάρχοντα τα οποία και δεν παραχωρήθηκαν στο παρελθόν.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι σύμφωνα με τους ιδίους η περίπτωση της Αιγύπτου και των παραχωρήσεών της εξετάστηκε επισταμένα από τους ίδιους και με την συμμετοχή του Νίκου Λυγερού και της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού, οι οποίοι επιβεβαίωσαν το γεγονός ότι η Αίγυπτος σεβάστηκε απολύτως την μέση γραμμή χάραξης περιοχών μεταξύ αυτής και της Ελλάδας, δηλαδή υπήρξε σεβασμός της «μέσης

Ποιήματα του Νίκου Λυγερού για ΑΟΖ και αρχαιολογικούς χώρους

Η συμφωνία με την Ιταλία του Νίκου Λυγερού

     Η συμφωνία με την Ιταλία για την αρχή των διαβουλεύσεων για την οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας, είναι το πρώτο χειροπιαστό βήμα για την καθιέρωση της ΑΟΖ, δηλαδή για την εφαρμογή της υψηλής στρατηγικής της πατρίδας μας. Με την Ιταλία υπάρχει ήδη συμφωνία οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας από το 1977. Και τώρα αυτή η προσπάθεια, που αρχίζει επίσημα με τη συμφωνία του Υπουργού Εξωτερικών, ενισχύει το όλο πλαίσιο του αγώνα της ελληνικής ΑΟΖ. Διότι δίνει ένα χειροπιαστό μήνυμα σε όσους αμφισβητούν τη θεωρητική προσέγγιση της ΑΟΖ. Θέλουν δεν θέλουν, η υφαλοκρηπίδα δεν επαρκεί για όλες τις μορφές ενέργειας που θέλουμε να αξιοποιήσουμε για την πατρίδας μας. Οι υδρίτες μεθανίου, που βρίσκονται και πάνω από τον πυθμένα της θάλασσας, είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα της δύναμης της ΑΟΖ. Επιπλέον, αν προσθέσουμε ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των αποθεμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκεται στην ελληνική ΑΟΖ, μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε την προστιθέμενη αξία. Έτσι, αυτό το πρώτο βήμα είναι η έναρξη μιας ολόκληρης διαδικασίας, που αποτελεί την υλοποίηση της υψηλής στρατηγικής. Τώρα η αλλαγή φάσης είναι μια πραγματικότητα ακόμα και για αυτούς που δυσκολεύονται να καταλάβουν ότι το αύριο θα είναι το χθες του μεθαύριο, διότι έχουμε αρχίσει να γράφουμε την ιστορία με τη μνήμη μέλλοντος, δίχως πια να περιμένουμε τίποτα, γιατί δεν ξεχνάμε ότι δεν φοβόμαστε τίποτα, δεν ελπίζουμε τίποτα, γιατί είμαστε ελεύθεροι. Αυτό που προβλέπει, βλέπει ήδη αυτό που κοιτάξεις. Δεν είμαστε πια σε φάση αναμονής, αλλά ετοιμότητας, γιατί αρχίσαμε τη διαδικασία και τώρα πρέπει να την επεκτείνουμε με τον ίδιο τρόπο και στις άλλες χώρες, διότι πιστεύουμε στο Δίκαιο της Θάλασσας και δεν καταπατάμε κανένα δικαίωμα των άλλων χωρών. Έτσι, με το παράδειγμα της Ιταλίας δείχνουμε το έργο, που θέλουμε να παράγουμε, δίχως φοβίες αλλά με θάρρος, τόλμη και ανθεκτικότητα.

Το Θέμα της Στρογγύλης… του Μιχάλη Ιγνατίου

Από το πουθενά, ένα μικρό νησάκι του Αιγαίου, η Στρογγύλη που βρίσκεται δίπλα από το Καστελόριζο, τις τελευταίες ημέρες πρωταγωνιστεί στο θέμα της ΑΟΖ, γιατί το νησί αυτό ανακηρύχθηκε αρχαιολογικός χώρος από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο. Αμέσως άρχισαν οι αναλύσεις των «άσχετων ειδικών» στο Δίκαιο της Θάλασσας οι οποίοι μιλούσαν για προδοσία της ελληνικής κυβέρνησης διότι με αυτή την απόφαση η Στρογγύλη έπαυσε να έχει οικονομική ζωή και να θεωρείται κατοικήσιμη, άρα δεν διαθέτει ούτε ΑΟΖ ούτε υφαλοκρηπίδα. Η προδοσία έγκειται, κατ’ αυτούς, στο γεγονός ότι με το να μη διαθέτει ΑΟΖ η Στρογγύλη έγινε ένα μεγάλο δώρο στην Τουρκία διότι δεν υπάρχουν πλέον θαλάσσια σύνορα με τη Κύπρο και έτσι η Τουρκία αποκτά μεγαλύτερη ΑΟΖ στο τρίγωνο Καστελόριζου-Κύπρου-Κρήτης. Με αυτές τις καταγγελίες θέλουν αυτοί οι «άσχετοι ειδικοί» να δείξουν ότι ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος δώσανε ένα ποσοστό του ορυκτού μας πλούτου στη Τουρκία.

Βέβαια τίποτε από αυτά δεν είναι σωστά. Αυτοί οι κατά τα άλλα «ειδικοί περί την ΑΟΖ» δεν έχουν διαβάσει ούτε ένα άρθρο της Σύμβασης του Δίκαιου της Θάλασσας του 1982, διαφορετικά θα γνώριζαν ότι το Άρθρο 121 που αναφέρεται στον καθεστώς των νησιών αναφέρει ξεκάθαρα ότι τα νησιά έχουν και ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, ανεξάρτητα εάν κατοικούνται ή όχι, ακριβώς δηλαδή τα ίδια δικαιώματα που διαθέτουν και οι ηπειρωτικές περιοχές. Αυτό το άρθρο επίσης αναφέρει ότι βραχονησίδες που δεν μπορούν να διατηρήσουν ανθρώπινη κατοίκηση ή οικονομική ζωή δεν διαθέτουν ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα. Η Στρογγύλη είναι νησί και όχι βραχονησίδα! Επομένως, ο ορισμός της βραχονησίδας δεν ισχύει γι’ αυτό το νησί. Άρα δικαιούται και ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα και δεν χρειάζεται να δικαιολογήσει οικονομική δραστηριότητα.

Ίσως χρειάζεται να αναφερθεί εδώ, κάτι που δεν είναι γνωστό σε πολλούς, ότι η Τουρκία πολέμησε με πείσμα να καταργηθεί το Άρθρο 121, στις συζητήσεις στη διάσκεψη του UNCLOS, ενώ αντίθετα η αντιπροσωπεία της Ελλάδας αντιτάχθηκε σε αυτή τη τουρκική θέση και πέτυχε να διατηρηθεί το Άρθρο 121. Ο κύριος λόγος που η Τουρκία ψήφισε κατά της Σύμβασης του Δίκαιου της Θάλασσας το 1982 ήταν το Άρθρο 121. Βέβαια για να είμαστε και δίκαιοι στο θέμα της Στρογγύλης, το Υπουργείο Πολιτισμού έπρεπε πριν προβεί σε μια τέτοια ενέργεια, να ρωτήσει το Υπουργείο Εξωτερικών για τις συνέπειες, διότι όπως έχει ήδη αναλυθεί, δεν υπάρχουν νομικές συνέπειες, αλλά πολιτικές μια και η Τουρκία θα προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει τα ίδια επιχειρήματα των «άσχετων Ελλήνων» γύρω από αυτό το θέμα. Και ο κ. Σαμαράς πρέπει να ασχοληθεί με το θέμα της μή συνεννόησης με των δυο υπουργείων, διότι με τα εθνικά θέματα, όπως η ΑΟΖ, δεν δικαιούται να παίζει κανείς.

Read more: http://mignatiou.com/?p=12524#ixzz2f5oZ2Rbv

Η ΑΟΖ ως στρατηγικός πλούτος της Ελλάδας του Νίκου Λυγερού

Όταν παλεύεις καθημερινά με προβλήματα τακτικής, δεν αντιλαμβάνεσαι ότι υπάρχει λύση στρατηγική. Όταν λειτουργείς πάντα στα επείγοντα ή στην εντατική, ο χρόνος σου λείπει τόσο πολύ που δεν συνειδητοποιείς ότι τον χρειάζεσαι για να σκεφτείς διαφορετικά τη δράση σου. Διότι η δράση όταν δεν είναι προετοιμασμένη από την σκέψη όχι μόνο δεν έχει ουσία, αλλά το νόημά της είναι απλώς τυπικό. Δεν μπορεί να σκεφτεί πολλά γιατί σκέφτεται μόνο μετά τα τοπικά προβλήματα. Το πρόβλημα της ελληνικής ΑΟΖ, και το μοναδικό, είναι η εμβέλεια της. Γι’ αυτό το λόγο, τα περισσότερα άτομα δεν καταλαβαίνουν και τη σημασία της και βέβαια δεν βλέπουν ότι είναι το μέλλον την Ελλάδας. Ενώ επί της ουσίας η ελληνική ΑΟΖ υπάρχει ήδη και επηρεάζει τις σχέσεις της με τα άλλα κράτη και με τις συμμαχίες μας. Η Ελλάδα δεν είναι πια μια μικρή χώρα χωρίς προοπτικές που τρώει τα παιδιά της. Η Ελλάδα αποκτά σιγά σιγά μια στρατηγική οντότητα που αποτελείται από την υλοποίηση της επινόησης της θαλάσσιας υψηλής στρατηγικής μας. Δεν είναι μόνο ότι η Ελλάδα αλλάζει με την ΑΟΖ, αλλά ότι αποκτά μέλλον και αυτοί που δεν το βλέπουν ανήκουν ήδη στο παρελθόν. Τώρα πια οι επιφυλάξεις μοιάζουν με κουτσομπολιά που έχουν μερικοί για να μπορούν να πουν και κάτι για να πείσουν τον εαυτό τους ότι υπάρχουν. Σημασία έχει μόνο η ελληνική ΑΟΖ για τους Έλληνες του μέλλοντος που ζουν ήδη από τώρα, για τους φοιτητές που κάνουν ήδη εργασίες για τις διαπραγματεύσεις των οριοθετήσεων, για τα καράβια LNG, για τη θαλάσσια γεωλογία, για τους μαχητές που εδώ και χρόνια παλεύουν να πείσουν τους πάντες, για τους οραματιστές που βλέπουν ήδη τις προβλέψεις γιατί σκέφτονται συνεχώς και συνεχίζουν ακάθεκτοι έως το τέλος που θα δείξει σε όλους τους δικούς μας την αξία της ελληνικής ΑΟΖ. Γι’ αυτό τώρα, όσοι καταλαβαίνουν τα νοητικά σχήματα της στρατηγικής είναι προετοιμασμένοι για την τελική ευθεία της ανακήρυξης της ελληνικής ΑΟΖ. Άρα η διαφορά είναι απλώς θέμα χρόνου. Και η διαφορά κάνει τη διαφορά. Η ελληνική ΑΟΖ είναι το αποτέλεσμα μιας βαθιάς στρατηγικής σκέψης, γι’ αυτό και θα γίνει κατανοητή στους περισσότερους όταν και μόνο όταν τη δουν, διότι οι γέφυρες του χρόνου φαίνονται μόνο όταν έγιναν.

Ενεργοποίηση της υψηλής στρατηγικής της ΑΟΖ του Νίκου Λυγερού

Η ελληνοαμερικανική συνάντηση κλείνει ένα κύκλο επαφών με ξένα κράτη για το θέμα της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Όλες οι χώρες που είναι γύρω μας, όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τώρα οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, γνωρίζουν ότι θα θεσπίσουμε την ελληνική ΑΟΖ και ότι έχουμε βρει τεράστια κοιτάσματα ειδικά για το φυσικό αέριο που μπορούν μαζί με τα κοιτάσματα της Κύπρου να τροφοδοτήσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση και κατά συνέπεια να της επιτρέψουν την απεξάρτησή της από την αποκλειστικότητα της Ρωσίας και του Αζερμπαϊτζάν. Σε αυτό το επίπεδο, όταν γίνεται επίσημα συζήτηση για το θέμα των υδρογονανθράκων που βρίσκονται στην ελληνική ΑΟΖ, πρέπει να σημειωθεί ότι δεν μιλούμε απλώς για μια ενημέρωση και ένα θετικό βήμα. Διότι μέσω της Noble, οι ΗΠΑ εμπλέκονται άμεσα με το οικόπεδο 12 της κυπριακής ΑΟΖ και ξέρουν με ακρίβεια για το μέγεθος των αποθεμάτων, άρα δεν έχουν ανάγκη από κανένα για να πεισθούν. Απλώς τώρα για όσους είχαν ακόμα φοβίες, μπορούν να δουν πια τη θετικότητα των ΗΠΑ αλλά και της ΕΕ για το θέμα της ελληνικής ΑΟΖ αφού μόνο αυτή επιτρέπει την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων. Μερικοί θα το πουν άδεια, άλλοι πράσινο φως, κι άλλοι πρωτοβουλία. Επί του πρακτέου όμως δεν έχει καμία σημασία. Η ουσία είναι μια. Η ελληνική ΑΟΖ αποκτά μία οντότητα και μάλιστα σε διεθνές επίπεδο. Δεν είναι πια μια μικρή υπόθεση και τώρα αναδεικνύεται το γεγονός ότι πρόκειται για μια υψηλή στρατηγική με διεθνή εμβέλεια. Κατά συνέπεια αυτό που θέλει ο ελληνικός λαός γίνεται μία πραγματικότητα και δεν μπορεί πια ο ραγιαδισμός να την αμφισβητεί με τα αντανακλαστικά του παρελθόντος. Όσο για αυτούς που έχουν επιφυλάξεις, τώρα μπορούν να αντιληφθούν ότι η Ελλάδα όχι μόνο ενημερώνει, αλλά διεκδικεί τα δικαιώματά της σε διεθνές επίπεδο και δεν αρκείται σε μια εσωτερική κατανάλωση των πραγμάτων που δεν οδηγούν σε τίποτα. Εδώ η ελληνική ΑΟΖ έχει γίνει επιχείρημα ανάπτυξης και αξιοποίησης.

"Ηλεκτρική" συμφωνία σταθμός Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ

Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ έρχονται… πιο κοντά και υπογράφουν σήμερα στη Λευκωσία συμφωνία για τη σύνδεση των συστημάτων ηλεκτρικής ενέργειας των τριών χωρών. Το σχέδιο ενεργειακής διασύνδεσης Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ ονομάζεται «EuroAsia Interconnector». Η σύνδεση θα γίνει με υποβρύχιο καλώδιο μεταφορικής ισχύος 2000 MW. Το έργο μπορεί να ολοκληρωθεί ακόμη και σε 1,5 χρόνο. Αυτή τη συμφωνία θα υπογράψουν στη Λευκωσία στη συνάντηση που θα έχουν σήμερα και αύριο οι υπουργοί Ενέργειας των τριών κρατών. Στη συνάντηση θα μετάσχει ο υπουργός Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, Γιάννης Μανιάτης, ο υπουργός Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού της Κύπρου, Γιώργος Λακκοτρύπης και ο υπουργός Υδάτων και Ενεργειακών Πόρων του Ισραήλ, Silvan Shalom. 1,5-2 δισ. ευρώ αναμένεται να φτάσει το κόστος του έργου. Το μήκος του θα είναι 1.000 χιλιόμετρα (ή 540 ναυτικά μίλια) και το βάθος πόντισής του θα φθάσει μέχρι τα 2.000 μέτρα, γράφει σήμερα «Το Έθνος». Το υποβρύχιο καλώδιο θα ποντιστεί από το Ισραήλ μέχρι την Κύπρο (μήκους 155 ναυτικών μιλίων), από την Κύπρο μέχρι την Κρήτη (μήκους 320 ναυτικών μιλίων) και από την Κρήτη έως την Πελοπόννησο (μήκους 65 ναυτικών μιλίων). Εκτιμάται πως το έργο θα ολοκληρωθεί σε τρία χρόνια αν και μπορεί η διάρκεια των εργασιών να μειωθεί στο μισό, στην περίπτωση που ξεκινήσουν ταυτόχρονα και τα τρία στάδια. Η τοποθέτησή του προβλέπεται να γίνει από ιταλικό σκάφος ειδικής τεχνολογίας, αφού το καλώδιο, όχι μόνο θα ποντίζεται στον βυθό της θάλασσας, αλλά θα τοποθετείται με τη χρήση ειδικού ρομπότ ένα μέτρο κάτω από το έδαφος. Το συγκεκριμένο έργο, πριν λίγες μέρες εντάχθηκε στα «Έργα Κοινού Ενδιαφέροντος» (Projects of Common Interest) της Ευρωπαϊκής Ένωσης έπειτα από συντονισμένες ενέργειες Ελλάδας και Κύπρου. Στη συνάντηση πρόκειται επίσης να υπογραφεί Μνημόνιο Κατανόησης από τους τρεις υπουργούς με σκοπό την ενίσχυση της συνεργασίας στον τομέα της Ενέργειας (Ενεργειακές Υποδομές, Έρευνα και Ανάπτυξη Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, Φυσικοί Πόροι), της Προστασίας του Περιβάλλοντος και της Διαχείρισης των Υδατικών Πόρων.

ΠΗΓΗ: «newsit.gr» και  «defence-point.gr»

Δείτε παλαιότερη μας ανάρτηση όπου ο Στρατηγικός αναλυτής κ. Νίκος Λυγερός αναφέρεται στις 20 Μαρτίου 2012 για το θέμα αυτό σε άρθρο του με τίτλο ΑΟΖ και Euroasia Interconnector

Κατοχυρωμένη νομικά η Κύπρος στο θέμα της ΑΟΖ – ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Κατάγεται από την Πάφο, διετέλεσε πρεσβευτής της Κύπρου στην Ουάσιγκτον, μόνιμος αντιπρόσωπος στα Ηνωμένα Έθνη και Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εξωτερικών. Το 1975 τιμήθηκε από τον τότε Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Τσάτσο, με το ανώτερο παράσημο του Ταξιάρχου του Τάγματος του Φοίνικος, σε αναγνώριση των υπηρεσιών του προς την Ελλάδα για το Δίκαιο της Θάλασσας. Πρόκειται για τον Πρέσβη Ανδρέα Ιακωβίδη, ο οποίος υπέγραψε τη Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας εκ μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Τζαμάικα το 1982. Ο κ. Ιακωβίδης μίλησε στον «Φ» για τις σημαντικές συνέπειες της πράξης εκείνης και για όλα όσα συμβαίνουν σήμερα σε σχέση με την κυριότητα των θαλασσών.

ΔΕΙΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ ΝΤΟΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΣΤΟ: http://www.philenews.com/el-gr/koinonia-anthropoi/443/154672/andreas-iakovidis-nomika-katochyromeni-i-kypros-se-themata-aoz#sthash.WRUdbYVX.dpuf
http://www.defence-point.gr/news/?p=80969

Καρυώτης vs Ροζάκης: Μεγάλη επιστημονική μάχη για την ΑΟΖ!

     Την Πέμπτη το βράδυ της 20ης Ιουνίου 2013, το περιοδικό ECONOMIST έχει προγραμματίσει να διεξάγει μια Oxford Style Debate για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) με μονομάχους τους καθηγητές Θεόδωρο Καρυώτη και Χρήστο Ροζάκη. Οι δύο καθηγητές θα επιλέξουν να παρουσιάσουν τα επιχειρήματα τους για το θέμα και θα επιλέξουν ξεκάθαρη θέση, ο ένας υπέρ και ο άλλος κατά, προσπαθώντας να πείσουν τους προσκεκλημένους στην εκδήλωση. Στο τέλος της βραδιάς οι προσκεκλημένοι θα ψηφίσουν και θα αναδείξουν τον νικητή. Το ιδιαίτερα ενδιαφέρον debate θα πραγματοποιηθεί στο Ξενοδοχείο Divani Apollon στο Καβούρι (Αγίου Νικολάου 10, Βουλιαγμένη). Οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να δηλώσουν συμμετοχή στο περιοδικό για να παραστούν στην εκδήλωση.

www.defence-point.gr

Η ελληνική ΑΟΖ ως εξωτερική πολιτική του Νίκου Λυγερού

     Ακόμα και αν μερικοί δεν το έχουν καταλάβει το θέμα της ελληνικής ΑΟΖ δεν είναι για εσωτερική κατανάλωση. Η πραγματικότητα είναι ριζικά διαφορετική, διότι η ΑΟΖ είναι στην ουσία η εξωτερική μας πολιτική. Είναι μια από τις άμεσες αποδείξεις ότι δεν πρόκειται να περιμένουμε παθητικά την εξέλιξη των πραγμάτων. Δεν ζητάμε καμιά ελεημοσύνη από κανέναν και συνεχίζουμε ακάθεκτοι τον αγώνα μας για την απελευθέρωση της πατρίδας μας από αυτήν την οικονομική κατάσταση. Η θέσπιση της ελληνικής ΑΟΖ δεν είναι μόνο και μόνο το πρώτο νομικό βήμα, αλλά και ένα ξεκάθαρο μήνυμα σε όλους ότι η Ελλάδα δεν εγκαταλείπει με τίποτα τα δικαιώματά της. Ακολουθούμε το Δίκαιο της Θάλασσας και δεν καταπατούμε κανέναν. Είναι, λοιπόν, μια στρατηγική κίνηση που δείχνει και στους Ευρωπαίους Εταίρους μας ότι μπαίνουμε σε μια δυναμική φάση, γιατί όχι μόνο δεν μας έχει καθηλώσει η οικονομική κατάσταση, αλλά επίσης ότι ξέρουμε να αντιστεκόμαστε πολύ περισσότερο από άλλους και όταν βρίσκουμε την κατάλληλη στιγμή περνάμε στην αντεπίθεση, όπως μας το έχει μάθει διαχρονικά ο Ελληνισμός. Η ελληνική ΑΟΖ είναι η αντεπίθεση στην ηττοπάθεια και στο ραγιαδισμό, διότι με την ευκαιρία της οικονομικής κατάστασης βρίσκουν έδαφος για να μας καταπιέσουν περισσότερο και το ίδιο ισχύει για τους ξένους παράγοντες. Ενώ με την ελληνική ΑΟΖ και με τα αναμενόμενα αποθέματά της μπορούμε να δείξουμε στους συνομιλητές μας, σε πολύ υψηλό επίπεδο, ότι η Ελλάδα ετοιμάζεται να παίξει ένα σημαντικό ρόλο στον ενεργειακό χώρο, την ώρα που όλη η Ευρωπαϊκή Ένωση συνειδητοποιεί ότι είναι ένα από τα κυριότερα θέματα του μέλλοντος και μάλιστα παραλληλίζει την Αρκτική με την Ανατολική Μεσόγειο λόγω του μεγέθους των αποθεμάτων σε φυσικό αέριο. Έτσι η Ελλάδα μας σε συνεργασία με την Κύπρο, με άλλα λόγια σε πλαίσιο του Ελληνισμού, προχωρούν δυναμικά και στρατηγικά στο ίδιο πεδίο δράσης. Με αυτόν τον τρόπο ισχυροποιούμε τη θέση του διπλωματικού μας σώματος που δεν έχει πια ανάγκη να είναι συνεχώς απολογητικό για την κατάσταση που υπάρχει στην πατρίδα μας. Η ελληνική ΑΟΖ αλλάζει τα δεδομένα και το αντιλαμβανόμαστε όλο και καλύτερα ακόμα και με επαφές που έχουμε στο εξωτερικό. Διότι αυτή η πρωτοβουλία μας τους εντυπωσιάζει.

Το άρθρο του προέδρου της ΕΑΑΣ Λάρισας για την ΑΟΖ στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΑΟΖ και …φοβίες «ραγιάδων» του Απόστολου Παπαπαρίση προέδρου της ΕΑΑΣ Λάρισας

            Χάρη στις συνεχείς, άοκνες και ανιδιοτελείς προσπάθειες Ελλήνων, όπως αυτές του στρατηγικού αναλυτή κ. Νίκου Λυγερού, μέσω αρθρογραφίας και συνεντεύξεων σε τηλεόραση και ραδιόφωνο, ίσως να υπάρχουν πλέον ελάχιστοι Έλληνες που να μην αναγνωρίζουν τα αρχικά AOZ (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη). Η κυβέρνηση επιτέλους φαίνεται να είναι κοντά σε μια απόφαση για την ανακήρυξη της Ελληνικής ΑΟΖ, που θα είναι συγχρόνως και Ευρωπαϊκή. Ευτυχώς τα περισσότερα κόμματα έχουν αντιληφθεί ότι η ΑΟΖ δεν προσφέρεται ως θέμα κομματικής αντιπαράθεσης και ορθώς το αντιμετωπίζουν έτσι. Οι ερωτήσεις - φοβίες (καλοπροαίρετες ή όχι) που θέτουν μερικοί μεμονωμένοι Έλληνες (κυρίως αριστερής προέλευσης), αλλά και κάποιοι διπλωμάτες του Υπουργείου Εξωτερικών (όπως προκύπτει από δημοσιεύματα), είναι:

Είναι κατάλληλη στιγμή να ανακηρύξουμε την ΑΟΖ;

            Η ερώτηση αυτή φαντάζει, αν όχι παράλογη, αστεία αν λάβουμε υπόψη ότι η ΑΟΖ υπάρχει επίσημα από το 1982 με το «Δίκαιο της Θάλασσας», το οποίο κυρώθηκε από την Ελλάδα με το Ν.2289/1995 «περί υδρογονανθράκων» και τροποποιήθηκε με το Ν.4001/2011. Μετά από τριάντα και πλέον χρόνια απραξίας, υπό το φόβο των πιθανών αντιδράσεων της Τουρκίας, ακόμα εμείς αναρωτιόμαστε αν είναι η κατάλληλη στιγμή για να θεσπίσουμε την ελληνική ΑΟΖ, ενώ ήδη 137 χώρες σε όλο τον κόσμο έχουν ήδη ανακηρύξει τη δικιά τους.

Αν διακηρύξουμε μονομερώς την ΑΟΖ δε θα αντιδράσει η Τουρκία;

            Ας το ξεκαθαρίσουμε μια και καλή. Άλλο η διακήρυξη της ΑΟΖ που προβλέπεται από το Δίκαιο της Θάλασσας να γίνεται μονομερώς από κάθε κράτος και άλλο η οριοθέτηση που απαιτεί συμφωνία μεταξύ δύο ή και τριών χωρών. Η διακήρυξη της ΑΟΖ δεν είναι καν επικίνδυνη διαδικασία, είναι απλώς θέμα πολιτικής βούλησης. Το περίεργο είναι ότι μερικοί διπλωμάτες υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα σκέπτεται να οριοθετήσει μονομερώς την ΑΟΖ. Πως είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνονται τη διαφορά ανάμεσα σε ανακήρυξη και οριοθέτηση; Στο ίδιο μοτίβο εντάσσονται και διαρροές για δήθεν συντεταγμένες που έχει χαράξει η ελληνική κυβέρνηση για τα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και οι οποίες θα επιδοθούν στον ΟΗΕ, ενώ γνωρίζουν ότι αυτό δε μπορεί να γίνει εάν δεν έχει υπάρξει ήδη οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας με τα κράτη που έχει θαλάσσια σύνορα η Ελλάδα, όπως η Τουρκία.

Ποια η διαφορά της υφαλοκρηπίδας με την ΑΟΖ;

            Από πλευράς απόστασης η υφαλοκρηπίδα μπορεί να φθάσει έως τα 350 ναυτικά μίλια, ενώ η ΑΟΖ τα 200, πλην όμως στη Μεσόγειο Θάλασσα η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ είναι ένα και το αυτό, αφού καμία απόσταση μεταξύ δύο γειτνιαζόντων χωρών δεν υπερβαίνει τα 200 ναυτικά μίλια. Από πλευράς αξιοποίησης η ΑΟΖ υπερτερεί της υφαλοκρηπίδας αφού δεν αφορά μόνο στο έδαφος και στο υπέδαφος του βυθού (πετρέλαιο ή φυσικό αέριο), αλλά και στην αποκλειστική εκμετάλλευση αλιείας και χρήσης των υδάτων γενικότερα (πχ αιολική ενέργεια). Άρα και να μην υπήρχε καθόλου φυσικό αέριο ή πετρέλαιο στην Ελληνική ΑΟΖ, αυτή πρέπει να ανακηρυχθεί μόνο και μόνο για τα αποκλειστικά δικαιώματα της αλιείας και της χρήσης ενέργειας που προκύπτει από τα φυσικά φαινόμενα της επιφάνειας της θάλασσας.

Μα διαβάζουμε ότι αντιδρούν όλες οι γειτονικές χώρες!            

     Ας δούμε τις αντιδράσεις αυτές με τη σειρά αφού επισημάνουμε και πάλι ότι: (1) Η διακήρυξη της ΑΟΖ από μόνη της είναι κενό γράμμα αν δεν ακολουθήσει στη συνέχεια η οριοθέτηση που θα προκύψει από διαπραγματεύσεις με τις γειτονικές χώρες Αλβανία, Ιταλία, Λιβύη, Αίγυπτος, Κύπρος και Τουρκία.  (2) Οι έρευνες έχουν δείξει ότι τα αποθέματα στο Αιγαίο είναι μόλις 1,5 δις βαρέλια, στο Ιόνιο 2 δις βαρέλια, ενώ νότια της Κρήτης 10 έως 34 δις βαρέλια (εικόνα Νο2). Ας εξετάσουμε όμως τις αντιδράσεις με τη σειρά που μας ενδιαφέρει να έχουμε διμερείς συμφωνίες ως προς τα κοινά όρια της ΑΟΖ.

·         Αλβανία: Διαβάσαμε ότι τα Τίρανα θα αντιδράσουν ενεργά σε περίπτωση που η Ελλάδα υποβάλει μονομερώς στα Ηνωμένα Έθνη τους χάρτες των θαλασσίων συνόρων με τις γειτονικές της χώρες. Λόγια του αέρα και μόνο για εσωτερική κατανάλωση (πιθανόν λόγω προεδρικών εκλογών), αφού η Ελλάδα ουδέποτε υποστήριξε ότι πρόκειται να καθορίσει τα όρια της ΑΟΖ μονομερώς, αλλά μετά από διμερείς συμφωνίες. Αξίζει βέβαια να επισημάνω ότι συμφωνία μεταξύ Αλβανίας και Ελλάδος υπήρξε στο παρελθόν και ακυρώθηκε για τυπικούς λόγους. 

·         Ιταλία: Έχουμε ήδη οριοθετήσει τη μεταξύ μας υφαλοκρηπίδα από το 1977, οπότε η οριοθέτηση της ΑΟΖ (στα ίδια ακριβώς όρια) είναι μια τυπική τολμώ να πω διαδικασία.

·         Λιβύη: Η σημαντικότερη διαπραγμάτευση κατά τη γνώμη πολλών ειδικών έχει να κάνει με την Τρίπολη, η οποία και πρέπει να αντιμετωπισθεί με ιδιαίτερη προσοχή λόγω της νήσου Γαύδου (εικόνα Νο2), που η ομάδα που χειρίζεται την υπόθεση (Νίκος Λυγερός, Ηλίας Κονοφάγος, κλπ) την έχει περισσή. Υπενθυμίζω ότι η ΑΟΖ της Γαύδου δίνει στην Ελληνική ΑΟΖ 2.428 km² (!).

·         Αίγυπτος: Αν καθορισθούν τα όρια μεταξύ της Λιβυκής και της Ελληνικής ΑΟΖ, θ’ ανοίξει διάπλατα η οδός για ουσιαστικές διαπραγματεύσεις. Μην ξεχνάμε ότι το οικονομικό συμφέρον δεν έχει φιλίες και όσες επισκέψεις να κάνουν οι Τούρκοι στην Αίγυπτο, το αποτέλεσμα θα είναι θετικό για εμάς.

·         Κύπρος: Αδυνατώ να βρω έστω και ένα λόγο που δε θα υπάρξει διμερή συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών, πλην όμως δεν είναι του παρόντος.

·         Τουρκία: Η αντίδραση της Τουρκίας, δεν εξέπληξε. Αντιδρά για κάθε τι που έχει σχέση με την Ελλάδα και την Κύπρο. Προσπαθεί με φωνασκίες να «αγοράσει» χρόνο προκειμένου να προωθήσει τις αβάσιμες διεκδικήσεις της. Τα ίδια και χειρότερα έλεγε όταν η «μικρή» Κύπρος ανακήρυξε την ΑΟΖ, αλλά στο τέλος υπέστη μια οδυνηρή διπλωματική ήττα. Μην ξεχνάμε επίσης ότι για να καθορίσουμε όρια με την Τουρκία ή για να ανακηρύξει η Τουρκία δικιά της ΑΟΖ, θα πρέπει πρώτα να υπογράψει το Δίκαιο της Θάλασσας.

Συμπέρασμα - Εκτίμηση

            Μετά την πολύχρονη παθητική αντιμετώπιση θεμάτων εξωτερικής πολιτικής όπως αυτό της Ελληνικής ΑΟΖ, ήρθε η ώρα να απαλλαγούμε από το «ραγιαδισμό», που μας διακατέχει και να κάνουμε προσεκτικά βήματα με πρώτο αυτό της διακήρυξης της ΑΟΖ, η οποία εκτιμάται ότι θα γίνει μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2013. Είναι η πρώτη φορά που οι κινήσεις της Ελλάδος ακολουθούν προωθημένη στρατηγική προσπαθώντας να προβλέψουν και όχι να βρεθούν και πάλι με την πλάτη στον τοίχο. Η διακήρυξη της ΑΟΖ είναι πλέον προ των πυλών. Η αξιοποίηση της μετά από καθορισμό ορίων που θα προκύψουν από διμερείς συμφωνίες, η οικοπεδοποίηση και τέλος τυχόν εξόρυξη πετρελαίου ή φυσικού αερίου, θα βοηθήσει την οικονομική ανάκαμψη της χώρας πλην όμως όχι αμέσως, όπως περιμένουν μερικοί, αλλά μακροπρόθεσμα. Βραχυπρόθεσμα οικονομικά οφέλη μπορούν να προκύψουν όχι με τη διακήρυξη αλλά μετά την οριοθέτηση, λόγω: (1) Αλιείας. (2) Εκμετάλλευσης των θαλασσίων υδάτων - ρευμάτων για παραγωγή ενέργειας. (3) Εκμετάλλευσης, των υπερκείμενων της θάλασσας, ανέμων για παραγωγή ενέργειας.

Η ΑΟΖ και το «εχθρικό τρίγωνο» Αλβανίας, Λιβύης και Τουρκίας

     Είναι σε κάθε περίπτωση δεδομένο και αντιληπτό, πως το ξετύλιγμα του μίτου της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, δεν θα είναι μία εύκολη υπόθεση. Η σχέση μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, επηρεάζεται, εκτός από τη σταθερή μεταβλητή της ισχύος –που θα λέγαμε και στις διεθνείς σχέσεις- προφανώς και από την υπάρχουσα οικονομική κρίση στην χώρα μας. Όταν λοιπόν ο Αντώνης Σαμαράς από το βήμα της ΔΕΘ έθεσε ως μία από τις σημαντικές πολιτικές προτεραιότητες την οριοθέτηση της ΑΟΖ, πολλοί έκαναν λόγο, για ένα ακόμα προεκλογικό πυροτέχνημα, ή για μία δέσμευση της αντιπολίτευσης που δεν έχει ρίσκο. Πολλοί  «πρόθυμοι εντός και εκτός τειχών». Αυτοί οι πρόθυμοι προφανώς, δεν πόνταραν στο γεγονός πως ο Πρωθυπουργός κατέχει καλά τη σχέση Οικονομίας και Εξωτερικής Πολιτικής. Και προφανώς δεν περίμεναν να ξεδιπλώσει και ως κυβέρνηση την αναγκαιότητα της οριοθέτησης και χάραξης της ΑΟΖ. Έτσι λοιπόν ο Σαμαράς εκπλήρωσε δύο σημαντικές προϋποθέσεις: Kέρδισε το στοίχημα της παραμονής της χώρας στην Ευρώπη και πήρε τη δόση. Με αυτόν τον τρόπο έχει τη δυνατότητα να προχωρήσει στην σοβαρή επεξεργασία όλων των δεδομένων, στην δημιουργία ενός λεπτομερούς οδικού χάρτη και κυρίως το που θα γίνει η ΑΟΖ και πώς θα αντιμετωπιστούν οι εξ ανατολών απειλές.

     Τι κάνουν όμως οι πρόθυμοι εκτός τειχών; Αν ρίξουμε μία ματιά στην ξένη ειδησεογραφία φαίνεται πως σχηματίζεται ένα εχθρικό «τρίγωνο» μεταξύ Αλβανίας, Λιβύης και Τουρκίας με αφορμή τη χάραξη της ελληνικής ΑΟΖ.  Οι τρεις αυτές χώρες, η καθεμία για τον δικό της λόγο, επιχειρούν να μπλοκάρουν τις συζητήσεις  της ελληνικής κυβέρνησης, στο πρώιμο αυτό στάδιο. 

     Αποκορύφωμα ήταν οι απειλές που εκτόξευσαν δύο από τους κορυφαίους υπουργούς της Τουρκίας απέναντι στις προθέσεις της ελληνικής πλευράς. Η Τουρκική ηγεσία, έχοντας ήδη καταγράψει μία οδυνηρή για το γόητρό τους, διπλωματική ήττα από την Κυπριακή Δημοκρατία, θέλουν τώρα να αποφύγουν μία δεύτερη και πιο σημαντική. Γι’ αυτό και επιστράτευσαν τόσο τον υπουργό Εξωτερικών και μέντορα της εξωτερικής πολιτικής της Γείτονος Αχμέτ Νταβούτογλου όσο και τον υπουργό Ενέργειας Τανέρ Γιλντίζ. Ο κ. Νταβούτογλου απείλησε ευθέως την Ελλάδα να μην προχωρήσει σε ανακήρυξη της ΑΟΖ, υπενθυμίζοντας πως υπάρχει ήδη ψηφισμένο casus belli της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, ενώ δεν δίστασε να κάνει λόγο για πιθανή απάντηση της Αγκύρας, σε μία τέτοια ενδεχόμενη πρόκληση. Απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων στη Σμύρνη ισχυρίστηκε μεταξύ άλλων: «Πιστεύουμε ότι σε τέτοιες κρίσιμες περιόδους πρέπει να αποφεύγονται μονομερή βήματα, διότι υπάρχει θετική ατμόσφαιρα μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας. Έχουμε βρει πολλά κοινά σημεία επαφής σε σχέση με την ατζέντα τους προσεχούς Συμβουλίου Στρατηγικής Συνεργασίας τον επόμενο Μάρτιο. Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί. Ο καθένας γνωρίζει την εθνική του θέση. Σε μια τέτοια περίπτωση (σ.σ. που η Ελλάδα προβεί στην οριοθέτηση της ΑΟΖ) και η Τουρκία θα προβεί σε αντίστοιχα βήματα. Αλλά ελπίζω να μη χρειαστεί. Υπάρχει ήδη ένας υπό λειτουργία μηχανισμός με την Ελλάδα. Έχουμε διαύλους συνομιλιών με την Ελλάδα. Κατά την πρόσφατη συνάντησή μας με τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών συζητήσαμε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις».

Την ίδια στιγμή, ο υπουργός Ενέργειας της Τουρκίας Τανέρ Γιλντίζ αναφέρθηκε σε «αμφισβητούμενες περιοχές» και εμμέσως απείλησε την Ελλάδα να μην τολμήσει να κάνει εργασίες σε περιοχές του Αιγαίου χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της Αγκυρας, υπενθυμίζοντας τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Ελλάδα… «Δεν νομίζω ότι η γειτονική χώρα, που ασχολείται με τόσες οικονομικές δυσκολίες, θα εγκαινιάσει νέα πεδία αντιδικίας» επισήμανε ο κ. Γιλντίζ. Είναι προφανές πως ο επίσημος θεσμικός διάλογος της χώρας με την απέναντι πλευρά, δεν επαρκεί. Τα χαμόγελα και τα χτυπήματα στην πλάτη δεν πρόκειται να φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, αν η χώρα δεν προβεί άμεσα σε στρατηγικές συμμαχίες  με χώρες που βρίσκονται στην ΝΑ λεκάνη της Μεσογείου και αν δεν έρθει σε επαφή με μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους.

     Κυρίως όμως ερωτηματικά και σκέψεις προκαλεί και η στάση της Λιβύης. Μία χώρα με παραδοσιακά καλές σχέσεις με την Ελλάδα και με την Κύπρο. «Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει οριστική απόφαση για το θέμα της οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών. Διότι το θέμα αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα και τη Λιβύη…», έχει δηλώσει  ο υπουργός Διεθνούς Συνεργασίας της Λιβύης και αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Μοχάμεντ Αμπντέλ Αζίζ. Στην πρόσφατη επίσκεψη του ΥΠΕΞ. Δ. Αβραμόπουλου μόνο κλίμα φιλικό δεν υπήρξε. Ευθυγραμμισμένη με τις τουρκικές θέσεις, οι Λίβυοι όχι μόνο απέκλεισαν διμερείς διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα για τον καθορισμό της ΑΟΖ, αλλά κάλεσαν και για πολυμερείς διαπραγματεύσεις για τον καθορισμό της, κάτι που πρακτικά συνεπάγεται πολυετείς καθυστερήσεις που θα είχαν σοβαρό αντίκτυπο στα προσδοκώμενα ελληνικά έσοδα από τους υδρογονάνθρακες που θα μπορούσαν να βγάλουν τη χώρα από το σημερινό τέλμα.
 Υπενθυμίζουμε πως ο Δ. Αβραμόπουλος δεν έγινε δεκτός καν από τον ομόλογό του

     Να σημειώσουμε, τέλος, ότι εμπλοκή υπάρχει και με την Αλβανία, καθώς η ακύρωση της συμφωνίας για τα θαλάσσια σύνορα με την Ελλάδα από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανίας μπορεί να οδηγήσει τη χώρα μας σε μονομερή ανακήρυξή της βασιζόμενη στη συμφωνία του 2009. Ίσως αυτό κρύβεται πίσω από τις απανωτές προκλήσεις των Τιράνων τον τελευταίο καιρό, όπως αυτή του χάρτη της Μεγάλης Αλβανίας.

Θ.

http://www.antinews.gr/2013/01/11/198766/

"Άλλο βεβαιότητα, άλλο πιθανότητα" και "Οι υπερβολές δεν είναι ψέματα" του Νίκου Λυγερού

Άλλο βεβαιότητα, άλλο πιθανότητα

     Πολλοί λόγω έλλειψης μαθηματικών γνώσεων δυσκολεύονται να κατανοήσουν μερικές βασικές έννοιες στον τομέα των υδρογονανθράκων, αλλά και γενικότερα για την ελληνική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Αν και όλοι πλέον γνωρίζουν τις εκτιμήσεις για τους υδρογονάνθρακες που βρίσκονται στην ελληνική ΑΟΖ, πολλοί αναρωτιούνται για το μέγεθος και τη φύση των αριθμών. Δεν γνωρίζουν ότι η Ελλάδα έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη ΑΟΖ στη Μεσόγειο, ότι η περιοχή που ελέγχει η νορβηγική εταιρία PGS έχει εμβαδόν μεγαλύτερο από 200.000 km2, ότι το οικόπεδο 12 της Κύπρου είναι ένα από τα πιο φτωχά, ενώ έχει ήδη ένα κοίτασμα αξίας 100 δισεκατομμύρια ευρώ, ότι η Κύπρος έχει αποφασίσει να κάνει ένα σταθμό υγροποίησης της τάξης 12 δισεκατομμύρια ευρώ, ότι στην Ανατολική Μεσόγειο βρίσκονται τρία από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα του κόσμου της τελευταίας δεκαετίας, ότι μιλούμε για βεβαιότητες και όχι πιθανότητες, ότι η αναλογική γεωλογία είναι μια επιστήμη και ότι δεν χρειάζονται οι γεωτρήσεις για να βεβαιωθούμε, αλλά απλώς για να αρχίσουμε πρακτικά τις εξορύξεις και στη συνέχεια την εκμετάλλευση. Όλοι βιάζονται για να μιλήσουν για επιστημονική φαντασία επειδή έχουν ήδη ξεχάσει ότι καμία από όλες αυτές τις συζητήσεις δεν έχει νόημα αν δεν έχουμε θεσπίσει την ΑΟΖ και κάνει τις πρώτες οριοθετήσεις. Διότι πρόκειται για μια βεβαιότητα και όχι μια πιθανότητα ότι δίχως ελληνική ΑΟΖ, δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά για τον πολύ απλό λόγο, ότι όλα αυτά τα κοιτάσματα βρίσκονται σε μεγάλες αποστάσεις και βέβαια εκτός εθνικών χωρικών υδάτων. Κατά συνέπεια πρέπει τώρα που γνωρίζουμε όλα αυτά τα δεδομένα, πρέπει να επικεντρωθούμε στον βασικό μας στόχο δηλαδή τη θέσπιση της ελληνικής ΑΟΖ, η οποία είναι το πρώτο βήμα για την αξιοποίηση των κοιτασμάτων μας. Πρέπει όλοι μας να συνειδητοποιήσουμε ότι το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, που κυρώσαμε το 1995, προβλέπει αποτελεσματικά χωρίς άλλη επιλογή τη μονομερή ανακήρυξη, η οποία στην Ελλάδα μπορεί να γίνει μέσω Προεδρικού Διατάγματος ή με ψήφισμα στη Βουλή των Ελλήνων μετά από υποβολή νομοσχεδίου από την κυβέρνηση. Με το δεύτερο τρόπο θα μπορούν να συμμετέχουν όλα τα κόμματα της Βουλής και να έχουμε μια σφαιρική απόφαση όσον αφορά σε αυτό το εθνικό θέμα. Σε κάθε περίπτωση λοιπόν ας αρχίσουμε από το πρώτο βέβαιο βήμα και ας αφήσουμε τις γενικόλογες συζητήσεις περί χρονικού διαστήματος για τις μέγιστες απολαβές. Όλα θα έρθουν στη σειρά τους αρκεί να κάνουμε τώρα το πρώτο βήμα.

Οι υπερβολές δεν είναι ψέματα

     Τώρα που διαβάζουμε μερικούς αριθμούς που αφορούν την ελληνική ΑΟΖ έχουμε την εντύπωση ότι πρόκειται για υπερβολές. Ξεχνάμε, όμως, όλοι μας ότι οι υπερβολές δεν είναι ψέματα. Εκφράζουν μια πραγματικότητα, η οποία φαίνεται εξωπραγματική, διότι είναι η επόμενη και δεν έχει καμιά σχέση με την τωρινή. Τα δεδομένα της ελληνικής ΑΟΖ είναι πλέον γνωστά σε ευρωπαϊκό επίπεδο και βλέπουμε ότι προκαλούν μια αλλαγή φάσης στην προσέγγιση της Ελλάδας και βέβαια της εικόνας μας στο εξωτερικό. Αν συνειδητοποιήσουμε ότι η πρόσφατη έκθεση της Deutsche Bank αναφέρεται μόνο σε μια από τις περιοχές της ελληνικής ΑΟΖ και σε μερικά θεωρητικά κοιτάσματα, τότε μπορούμε να αντιληφθούμε το μέγεθος και την αξία της ελληνικής ΑΟΖ. Απλώς δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ ότι το όλο θέμα θα αφορά την Ελλάδα μόνο και μόνο με την θέσπιση και την οριοθέτηση της ΑΟΖ μας. Αλλιώς μιλάμε για περιοχές που βρίσκονται εκτός των εθνικών χωρικών υδάτων και που βέβαια δεν ανήκουν προς το παρόν σε εμάς. Είναι λοιπόν σημαντικό να μην ξεχάσουμε τον πρώτο στόχο της όλης διαδικασίας, ο οποίος είναι βέβαια η θέσπιση της ΑΟΖ. Και μετά πρέπει σύντομα να περάσουμε στο στάδιο της οριοθέτησης, για να έχουμε ξεκάθαρο δικαίωμα να αδειοδοτήσουμε τα οικόπεδα μας. Διότι χωρίς αυτά τα προαπαιτούμενα δεν είναι δυνατόν να μιλάμε ούτε για υδρογονάνθρακες, ούτε γενικότερα για τον ορυκτό πλούτο όσον αφορά στον υποθαλάσσιο χώρο. Όλα τα κοιτάσματα βρίσκονται μακριά από το χερσαίο μέρος της Ελλάδας, κατά συνέπεια πρέπει να έχουμε θεσμικό πλαίσιο, το οποίο να αποδεικνύει ότι αυτή η περιοχή είναι όντως ελληνική και με το Δίκαιο της Θάλασσας. Αλλιώς θα έχουμε να κάνουμε μόνο και μόνο με ένα θεωρητικό δεδομένο. Έτσι, αφού τώρα ξέρουμε ότι έχουμε αυτές τις εκτιμήσεις πρέπει όσο πιο σύντομα γίνεται να περάσουμε στο στάδιο της πολιτικής απόφασης, η οποία είναι ικανή να μετατρέψει αυτά τα δεδομένα σε πραγματικότητα. Και αυτό είναι εφικτό λόγω των γνώσεων που έχουμε αποκτήσει. Τώρα πρέπει να συνδυάσουμε όλες τις δυνάμεις μας, για να προσπεράσουμε τις δυσκολίες μας και όχι μόνο, αφού η ελληνική ΑΟΖ επιτρέπει ανάκαμψη και ανάπτυξη λόγω της υψηλής στρατηγικής.

"Ελληνική ΑΟΖ και timing" & "Δύσκολες εποχές για τους ραγιάδες" του Νίκου Λυγερού

Ελληνική ΑΟΖ και timing

Το χτένι έχει φτάσει στον κόμβο. Όλη η προετοιμασία της διαδικασίας της θέσπισης της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης είναι πια τελειωμένη. Το νομοσχέδιο είναι πλέον μελετημένο από όλους τους ειδικούς και τους αρμόδιους φορείς. Επιπλέον με τα νέα δεδομένα που έχουν προκύψει σε συνδυασμό με αυτά που περιμένουμε από τις ΗΠΑ για την Αρκτική και το Δίκαιο της Θάλασσας και από την Ευρωπαϊκή Ένωση για την ενεργειακή στρατηγική της για το 2020 και το 2050, έχουμε ένα ιδανικό timing για την θέσπιση της ΑΟΖ μας. Επίσης τα δεδομένα της Κύπρου για την αντιμετώπιση της οικονομικής κατάστασης μέσω των υδρογονανθράκων, που αποτελούν εξαίρεση, δείχνει ξεκάθαρα την ορθολογική στρατηγική που πρέπει να εξακολουθήσουμε κι εμείς, για να ξεπεράσουμε τις οικονομικές μας δυσκολίες. Δεν μπορούμε ν’ αφήσουμε άλλο τον ελληνικό λαό να υποφέρει, επειδή υπάρχουν πολιτικές αποφάσεις που εγκλωβίζονται στο πλαίσιο της καθημερινότητας και παραμένουν στο επίπεδο της τακτικής λόγω τοπικής ανάγκης. Η Ελλάδα μας είναι ένα ενιαίο πεδίο που χρειάζεται στρατηγική για να μπορέσει ν’ αναπτυχθεί. Εδώ και καιρό, αντέχουμε πιέσεις, καταπιέσεις και επιθέσεις, ήρθε λοιπόν η ώρα να περάσει ο Ελληνισμός στην αντεπίθεση με το στρατηγικό άνοιγμα της ΑΟΖ που είναι το μόνο που προσφέρει δυνατότητες ουσιαστικής ανάπτυξης. Λειτουργούμε μέσα στο πλαίσιο του Δικαίου της Θάλασσας και δεν καταπατούμε κανένα ανθρώπινο δικαίωμα κανενός. Είναι λοιπόν έγκλημα κατά της Ελλάδας οποιαδήποτε άλλη καθυστέρηση για την θέσπιση. Υπάρχει προγραμματική δήλωση, η ΑΟΖ είναι υπερκομματική και ως εθνικό θέμα είναι πλέον η απόλυτη προτεραιότητα για την πατρίδα μας, για το λαό μας και για το μέλλον μας. Είμαστε ένας λαός της αντίστασης και της θυσίας. Αλλά πρέπει να έχουμε μία αξία που μοιραζόμαστε όλοι για να παλέψουμε γι’ αυτή μ’ έναν συγκεκριμένο τρόπο. Έχουμε τη δεύτερη μεγαλύτερη ΑΟΖ στη Μεσόγειο, ήρθε η στιγμή να χρησιμοποιήσουμε επί του πρακτέου τα δικαιώματά μας, για να προχωρήσουμε επιτέλους και να ζήσει ο ελληνικός λαός με την αξιοπρέπεια που του ταιριάζει. Φτάνει πια η μιζέρια, ως εδώ και μη παρέκει.

Δύσκολες εποχές για τους ραγιάδες

Όσοι έζησαν την αρχική περίοδο του Σχεδίου Ανάν στην Κύπρο θυμούνται και τις δηλώσεις του καθενός, ειδικά των ραγιάδων. Εκείνη την εποχή ο κυπριακός λαός θεωρούσε ότι δεν υπήρχε άλλη λύση εκτός από την αποδοχή της κατάστασης. Και οι ραγιάδες προσπαθούσαν να του σκάψουν όλο και περισσότερο το λάκκο, για να μην του μείνει καμιά ελπίδα κανένα όραμα, λέγοντας ότι έπρεπε να περάσει το σχέδιο Ανάν, διότι ήταν η τελευταία ευκαιρία για την επίλυση του κυπριακού. Τα χρόνια έδειξαν πόσο σοβαροί ήταν στις εκτιμήσεις τους. Και τώρα δικαιώνεται η μνήμη του Τ. Παπαδόπουλου και για τον αγώνα του ενάντια στο σχέδιο και υπέρ της ΑΟΖ. Τώρα άλλοι ραγιάδες προσπαθούν να μας πείσουν ότι η Κύπρος βρίσκεται σε αδιέξοδο όσον αφορά στις προεδρικές εκλογές, λες κι έχουμε ξεχάσει όλοι το έργο του Τ. Παπαδόπουλου. Τότε δεν αποδεχθήκαμε το αδιέξοδο ούτε τον μονόδρομο και τελικά ο κυπριακός λαός αντιστάθηκε και απέδειξε την αξία, όταν πολλοί δεν τον υπολόγιζαν καν. Τώρα που η Κύπρος προχώρησε τόσο ουσιαστικά στην υλοποίηση της στρατηγικής της κυπριακής ΑΟΖ, δεν πρόκειται ν' αφήσουμε κανέναν να μας επηρεάσει και να μας πείσει ότι είμαστε χαμένοι από χέρι. Ο κυπριακός λαός θυμάται πολύ καλά τους εχθρούς του, και τους πασάδες και τους ραγιάδες, δεν πρόκειται να πέσει τόσο εύκολα στην παγίδα της καλής θέλησης. Η Κύπρος είναι πια ένα ευρωπαϊκό κράτος ανήκει στη ζώνη ευρώ κι έχει την ΑΟΖ της, οι ραγιάδες θα περάσουν δύσκολες εποχές ακόμα και με την ρητορική τους. Ο κυπριακός λαός δεν είναι μόνο ψηφοφόροι δίχως μνήμη. Έχει αντοχές και ξέρει ποιος θέλει να τον καταπατήσει. Την ώρα την κατάλληλη θα δείξει και την επιλογή του.

Ανησυχεί ο κ. Λυγερός - "Αργές κινήσεις και ΑΟΖ" και "Το γοργόν έχει χάρη"

 Αργές κινήσεις και ΑΟΖ

     Για το θέμα της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, βλέπουμε αργές κινήσεις και αναρωτιόμαστε όλοι για ποιο λόγο. Πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε εξ αρχής ότι το θέμα της Τουρκίας και της αρνητικής αντίδρασης αν θεσπίσουμε την ΑΟΖ μας απλά δεν στέκει. Η Κύπρος έχει θεσπίσει την ΑΟΖ της από το 2004 και η Τουρκία όχι μόνο δεν έκανε καμία ουσιαστική κίνηση εναντίον της, αλλά επιπλέον τώρα που βρέθηκε αντικειμενικά φυσικό αέριο στο κοίτασμα Αφροδίτη, προσπαθεί να την πείσει ότι ο μελλοντικός αγωγός φυσικού αερίου θα ήταν προτιμότερο να περάσει από την περιοχή της. Η Τουρκία μπορεί να λέει ό,τι θέλει, αλλά δεν μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Λόγω της Μαύρης Θάλασσας γνωρίζει πολύ καλά κάθε άρθρο του Δικαίου της Θάλασσας και το τηρεί, ακόμα και αν δεν το έχει υπογράψει. Παλεύει εναντίον του εδώ και δεκαετίες και τελικά δεν κατάφερε τίποτα, ειδικά όσον αφορά στη Μεσόγειο, την οποία ήθελε να χαρακτηρίσει ως κλειστή θάλασσα. Γιατί τώρα στη Μεσόγειο υπάρχουν επίσημες συμφωνίες οριοθέτησης και όχι μόνο θέσπισης ειδικά στην Ανατολική. Κατά συνέπεια, όλο το σούσουρο που γίνεται περί Τουρκίας είναι απλώς πολύς θόρυβος για το τίποτα όσον αφορά τις διακρατικές σχέσεις. Και αυτοί που χρησιμοποιούν τέτοιου τύπου επιχειρήματα έχουν ξεχάσει τη συμφωνία μας με την Ιταλία περί υφαλοκρηπίδας το 1977. Κατά συνέπεια πρέπει να αναλύσουμε διαφορετικά αυτήν την προσπάθεια για να καθυστερήσει η θέσπιση της ελληνικής ΑΟΖ. Όταν εξετάζουμε τα στοιχεία που αφορούν στο επίσημο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν, αντιλαμβανόμαστε ότι η Ελλάδα ξοδεύει σε καύσιμα 17 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως. Αυτά τα έξοδα είναι, θέλουμε δεν θέλουμε, αντικειμενικά κι αν εξαιρέσουμε την μικρή παραγωγή του Πρίνου, γίνεται αντιληπτό σε όλους ότι πρόκειται για κόστος περί υδρογονανθράκων από το οποίο θα μπορέσουμε ν’ απαλλαγούμε όταν θα παράγουμε από τα δικά μας αποθέματα. Και αυτό θα γίνει μόνο με το δικό μας εργατικό δυναμικό. Όταν όμως δεν υπάρχει ΑΟΖ και λόγω των μικρών εθνικών χωρικών υδάτων ουσιαστικά δεν γίνεται τίποτα στη θάλασσα, τότε μπορούν ακόμα και τοπικές εταιρείες δίχως διεθνή εμβέλεια να παίζουν μονοπωλιακά σε μια μικρή αγορά. Είναι καλό να το ξέρουμε για να μην προβληματιζόμαστε με προσπάθειες που καθυστερούν τη θέσπιση. Δεν έχουν βέβαια καμιά σχέση με πατριωτισμό και αφορούν αποκλειστικά οικονομικά συμφέροντα. Αυτές οι εταιρείες δεν έχουν καταλάβει ότι θα μπορέσουν και αυτές να παίξουν το ρόλο τους με την ελληνική ΑΟΖ και θεωρούν ότι είναι προτιμότερο να μην ανοίξει αυτή η τεράστια αγορά για την πατρίδα μας. Έτσι αντιδρούν και προβάλλουν, λόγω έλλειψης στρατηγικής, επιχειρήματα όπως το προηγούμενο. Στην πραγματικότητα, επί του πρακτέου, η εθνική πολιτική θα πρέπει να τους πείσει για να σταθούν μαζί μας σε αυτήν την προσπάθεια, διότι η Ελλάδα μας πρέπει να ξεπεράσει τις φοβίες τους και να περάσει στο στάδιο της ανάπτυξης.

 Το γοργόν έχει χάρη

     Ακόμα και αν είναι εξωπραγματικό, υπάρχουν ακόμα άτομα στην πατρίδα μας που δεν έχουν καταλάβει ότι η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη δεν προσφέρει μόνο οικονομικές δυνατότητες. Η ελληνική ΑΟΖ είναι ένας τρόπος όχι μόνο ν’ αλλάξει η εικόνα της πατρίδας μας στο εξωτερικό, αλλά πράγμα το οποίο είναι ακόμα πιο σημαντικό, αλλάζει και την πατρίδα μας με την έννοια ότι την ισχυροποιεί. Με την ΑΟΖ μας, κανείς δεν θα μπορεί να μας θεωρεί σαν μια μικρή χώρα που δεν μπορεί να καθορίσει ούτε τη μοίρα της. Οι γεωπολιτικές επιπτώσεις είναι ξεκάθαρες και γι’ αυτό το λόγο πρέπει να ξεφύγουμε από την κοινωνική μιζέρια που μας καταπλακώνει δίχως λόγο. Πρέπει επίσης να αντιληφθούμε ότι δεν είμαστε πλέον μικρή αγορά που ελέγχεται με μονοπωλιακές σχέσεις. Ενώ το παράδειγμα της Κύπρου υπάρχει και συνεχίζει την εξέλιξή του δίχως διακοπή, ενώ υπάρχει ήδη η επιλογή της PGS για τις σεισμικές έρευνες στο Ιόνιο και Νότια της Κρήτης, υπάρχουν άτομα που ακόμα αναρωτιούνται για την αξία της ελληνικής ΑΟΖ. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε το γεγονός ότι αυτά τα άτομα, κατά πάσα πιθανότητα, θα πιστεύουν ακόμα τα ίδια όταν θα θεσπίσουμε την ΑΟΖ μας. Κατά συνέπεια δεν έχει και μεγάλο νόημα ν’ ασχοληθούμε με αυτήν την άποψη. Σιγά-σιγά οι περισσότεροι από τους δικούς μας κατανόησαν ότι η θέσπιση είναι ένα από τα δικαιώματά μας και συνεπώς ανήκει μόνο σ’ εμάς η απόφαση να την υλοποιήσουμε. Κάθε καθυστέρηση σε αυτόν τον τομέα δεν θα οφείλεται σε κανέναν άλλο. Είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας αλλά και για την καθυστέρηση. Τώρα αν αυτή η καθυστέρηση οφείλεται σε άτομα που δεν ξέρουν τι εστί ΑΟΖ και πρέπει να το μάθουν, τότε είναι απλώς απαράδεκτο. Διότι μπορούν πολύ απλά να έχουν πρόσβαση σε πληροφορίες και σε χαρακτηριστικά της ελληνικής ΑΟΖ. Επιπλέον στο ανώτερο επίπεδο της πολιτικής εξουσίας υπάρχει επιστημονική ενημέρωση. Δεν είναι λοιπόν αναγκαίο να περιμένουμε περισσότερο για να πληροφορηθούν και άλλοι. Το μόνο που έχει νόημα είναι η ενημέρωση όλων των βουλευτών της Βουλής των Ελλήνων διότι αυτοί είναι που θα ψηφίσουν το νομοσχέδιο της θέσπισης. Πρέπει λοιπόν ο καθένας τους να έχει μια άποψη για αυτό το εθνικό θέμα και δεν πρέπει να πιστεύει ότι δεν είναι της ειδικότητάς του λόγω της οικονομικής του υφής. Η ελληνική ΑΟΖ είναι το μέλλον της Ελλάδας και αφορά τον καθένα ως εκπρόσωπο του ελληνικού λαού. Η ενημέρωσή τους λοιπόν είναι πολιτικό καθήκον. Διότι θα ήταν αδιανόητο ένας βουλευτής μας να μην γνωρίζει την ουσία του θέματος, αλλιώς τι πολιτικό ον θα είναι. Η θέσπιση γίνεται πάντα μονομερώς. Με άλλα λόγια δεν αφορά κανένα άλλο κράτος. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει καν πλαίσιο για πολιτική αντιπαράθεση. Αντιθέτως κράτη όπως είναι η Αλβανία, η Λιβύη, η Αίγυπτος και η Κύπρος δεν περιμένουν μόνο την θέσπιση αλλά και την οριοθέτηση των ΑΟΖ τους μ’ έναν επίσημο τρόπο. Γι’ αυτό λοιπόν πρέπει να επισπεύσουμε τη διαδικασία της θέσπισης της ελληνικής ΑΟΖ για να μην έχουμε καθυστερήσεις και στο θέμα των οριοθετήσεων. Για να γίνει πιο δυνατή η πατρίδα μας πρέπει να κάνει και οριοθετήσεις. Τώρα μπορούμε και τώρα πρέπει.