---> Το παρόν blog έχει σταματήσει να ανανεώνεται από 31 Ιουλίου 2014. Το ΝΕΟ επίσημο blog είναι "http://www.eaas-larisas.blogspot.gr/" <----

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

"Άλλο βεβαιότητα, άλλο πιθανότητα" και "Οι υπερβολές δεν είναι ψέματα" του Νίκου Λυγερού

Άλλο βεβαιότητα, άλλο πιθανότητα
     Πολλοί λόγω έλλειψης μαθηματικών γνώσεων δυσκολεύονται να κατανοήσουν μερικές βασικές έννοιες στον τομέα των υδρογονανθράκων, αλλά και γενικότερα για την ελληνική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Αν και όλοι πλέον γνωρίζουν τις εκτιμήσεις για τους υδρογονάνθρακες που βρίσκονται στην ελληνική ΑΟΖ, πολλοί αναρωτιούνται για το μέγεθος και τη φύση των αριθμών. Δεν γνωρίζουν ότι η Ελλάδα έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη ΑΟΖ στη Μεσόγειο, ότι η περιοχή που ελέγχει η νορβηγική εταιρία PGS έχει εμβαδόν μεγαλύτερο από 200.000 km2, ότι το οικόπεδο 12 της Κύπρου είναι ένα από τα πιο φτωχά, ενώ έχει ήδη ένα κοίτασμα αξίας 100 δισεκατομμύρια ευρώ, ότι η Κύπρος έχει αποφασίσει να κάνει ένα σταθμό υγροποίησης της τάξης 12 δισεκατομμύρια ευρώ, ότι στην Ανατολική Μεσόγειο βρίσκονται τρία από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα του κόσμου της τελευταίας δεκαετίας, ότι μιλούμε για βεβαιότητες και όχι πιθανότητες, ότι η αναλογική γεωλογία είναι μια επιστήμη και ότι δεν χρειάζονται οι γεωτρήσεις για να βεβαιωθούμε, αλλά απλώς για να αρχίσουμε πρακτικά τις εξορύξεις και στη συνέχεια την εκμετάλλευση. Όλοι βιάζονται για να μιλήσουν για επιστημονική φαντασία επειδή έχουν ήδη ξεχάσει ότι καμία από όλες αυτές τις συζητήσεις δεν έχει νόημα αν δεν έχουμε θεσπίσει την ΑΟΖ και κάνει τις πρώτες οριοθετήσεις. Διότι πρόκειται για μια βεβαιότητα και όχι μια πιθανότητα ότι δίχως ελληνική ΑΟΖ, δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά για τον πολύ απλό λόγο, ότι όλα αυτά τα κοιτάσματα βρίσκονται σε μεγάλες αποστάσεις και βέβαια εκτός εθνικών χωρικών υδάτων. Κατά συνέπεια πρέπει τώρα που γνωρίζουμε όλα αυτά τα δεδομένα, πρέπει να επικεντρωθούμε στον βασικό μας στόχο δηλαδή τη θέσπιση της ελληνικής ΑΟΖ, η οποία είναι το πρώτο βήμα για την αξιοποίηση των κοιτασμάτων μας. Πρέπει όλοι μας να συνειδητοποιήσουμε ότι το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, που κυρώσαμε το 1995, προβλέπει αποτελεσματικά χωρίς άλλη επιλογή τη μονομερή ανακήρυξη, η οποία στην Ελλάδα μπορεί να γίνει μέσω Προεδρικού Διατάγματος ή με ψήφισμα στη Βουλή των Ελλήνων μετά από υποβολή νομοσχεδίου από την κυβέρνηση. Με το δεύτερο τρόπο θα μπορούν να συμμετέχουν όλα τα κόμματα της Βουλής και να έχουμε μια σφαιρική απόφαση όσον αφορά σε αυτό το εθνικό θέμα. Σε κάθε περίπτωση λοιπόν ας αρχίσουμε από το πρώτο βέβαιο βήμα και ας αφήσουμε τις γενικόλογες συζητήσεις περί χρονικού διαστήματος για τις μέγιστες απολαβές. Όλα θα έρθουν στη σειρά τους αρκεί να κάνουμε τώρα το πρώτο βήμα.
Οι υπερβολές δεν είναι ψέματα
     Τώρα που διαβάζουμε μερικούς αριθμούς που αφορούν την ελληνική ΑΟΖ έχουμε την εντύπωση ότι πρόκειται για υπερβολές. Ξεχνάμε, όμως, όλοι μας ότι οι υπερβολές δεν είναι ψέματα. Εκφράζουν μια πραγματικότητα, η οποία φαίνεται εξωπραγματική, διότι είναι η επόμενη και δεν έχει καμιά σχέση με την τωρινή. Τα δεδομένα της ελληνικής ΑΟΖ είναι πλέον γνωστά σε ευρωπαϊκό επίπεδο και βλέπουμε ότι προκαλούν μια αλλαγή φάσης στην προσέγγιση της Ελλάδας και βέβαια της εικόνας μας στο εξωτερικό. Αν συνειδητοποιήσουμε ότι η πρόσφατη έκθεση της Deutsche Bank αναφέρεται μόνο σε μια από τις περιοχές της ελληνικής ΑΟΖ και σε μερικά θεωρητικά κοιτάσματα, τότε μπορούμε να αντιληφθούμε το μέγεθος και την αξία της ελληνικής ΑΟΖ. Απλώς δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ ότι το όλο θέμα θα αφορά την Ελλάδα μόνο και μόνο με την θέσπιση και την οριοθέτηση της ΑΟΖ μας. Αλλιώς μιλάμε για περιοχές που βρίσκονται εκτός των εθνικών χωρικών υδάτων και που βέβαια δεν ανήκουν προς το παρόν σε εμάς. Είναι λοιπόν σημαντικό να μην ξεχάσουμε τον πρώτο στόχο της όλης διαδικασίας, ο οποίος είναι βέβαια η θέσπιση της ΑΟΖ. Και μετά πρέπει σύντομα να περάσουμε στο στάδιο της οριοθέτησης, για να έχουμε ξεκάθαρο δικαίωμα να αδειοδοτήσουμε τα οικόπεδα μας. Διότι χωρίς αυτά τα προαπαιτούμενα δεν είναι δυνατόν να μιλάμε ούτε για υδρογονάνθρακες, ούτε γενικότερα για τον ορυκτό πλούτο όσον αφορά στον υποθαλάσσιο χώρο. Όλα τα κοιτάσματα βρίσκονται μακριά από το χερσαίο μέρος της Ελλάδας, κατά συνέπεια πρέπει να έχουμε θεσμικό πλαίσιο, το οποίο να αποδεικνύει ότι αυτή η περιοχή είναι όντως ελληνική και με το Δίκαιο της Θάλασσας. Αλλιώς θα έχουμε να κάνουμε μόνο και μόνο με ένα θεωρητικό δεδομένο. Έτσι, αφού τώρα ξέρουμε ότι έχουμε αυτές τις εκτιμήσεις πρέπει όσο πιο σύντομα γίνεται να περάσουμε στο στάδιο της πολιτικής απόφασης, η οποία είναι ικανή να μετατρέψει αυτά τα δεδομένα σε πραγματικότητα. Και αυτό είναι εφικτό λόγω των γνώσεων που έχουμε αποκτήσει. Τώρα πρέπει να συνδυάσουμε όλες τις δυνάμεις μας, για να προσπεράσουμε τις δυσκολίες μας και όχι μόνο, αφού η ελληνική ΑΟΖ επιτρέπει ανάκαμψη και ανάπτυξη λόγω της υψηλής στρατηγικής.

Δεν υπάρχουν σχόλια: