"ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ", ποίημα - έμμετρες ευχές του Κων-νου Παπακώστα

Θαύμα μεγάλο γίνεται μέσα στην οικουμένη,

γεννιέται ο Θεάνθρωπος και στις καρδιές μας μπαίνει.

Μπαίνει σε όλες τις καρδιές που βρίσκει ανοιχτές,

είναι αγνές, αμόλυντες σαν άστρα φωτεινές.

Χαρίζει δύναμη ζωής και κλείνει τις πληγές

που άνοιξε ο άνθρωπος παλεύοντας στο χτες,

σκορπά το σκότος με το φως και δίνει την ελπίδα,

την πίστη πάντα σύντροφο κι αγάπη για πυξίδα.

Θαύμα το πρώτο σκίρτημα γλυκό της μάνας χάδι,

που σ’ αγκαλιάζει απ’ το πρωί μέχρι ναρθεί το βράδυ.

Θαύμα τον ήλιο σαν θα δεις πρωί όταν ξυπνήσεις

με το Χριστό μεσ’ την καρδιά να βγεις να πολεμήσεις.

Ο άνθρωπος για να μπορεί το θαύμα ν’ αντικρύσει

πρέπει να βρεί τη δύναμη τα πάθη του ν’ αφήσει,

πρέπει σαν βγεί στο τρίστρατο του Ηρακλή το δρόμο

τα πάθη ν’ απαρνηθεί κι αγάπη νάχει μόνο.

Χριστός γεννάται σήμερον δώστε πολλές ευχές

κάντε και πράξεις όμορφες μην μένετε σ’ αυτές.

Χριστός γεννάται σήμερον η φύση το φωνάζει,

έλα να δεις το θαύμα της και συ μπορείς σε κράζει.

ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Κωνσταντίνος Παπακώστας Εν Αθήναις τη 10^η Δεκεμβρίου 2013

ΠΑΤΡΙΔΑ - Ποίημα του συναδέλφου Κων-νου Παπακώστα

Μάνα γλυκειά Πατρίδα μου το πρώτο σκίρτημά μου,

σαν άνοιξα τα μάτια μου και χτύπησε η καρδιά μου,
στο χώμα σου μπουσούλησα, έμαθα να βαδίζω
και τη ζωή σιγά-σιγά άρχισα να ορίζω.

Τραγούδια και ποιήματα γράψαν οι ποιητές σου,

την ιστορία μάθαμε μέσα απ’ τις ωδές σου,
τα παραμύθια της γιαγιάς θα τα κρατάμε αιώνια,
Ακρίτες που πολέμησαν σε μαρμαρένια αλώνια.

Πατρίδα μου πανέμορφη και Γη ευλογημένη, ...

Να έρχεσαι παιδί μου... Ποίημα - κάλεσμα μητέρας στην κόρη της....

Στην κόρη μου.
Σαν σε βλέπω να έρχεσαι ψυχή μου,
ψηλώνει θαρρείς ο ίσκιος μου...
αγκαλιά παίρνει ένα σύννεφο,
αγγίζει ουρανό.
Ήλιου χαμόγελα κολυμπούν στα μάτια...
ως και αυτή χαμογελά,
η μικρούλα του κήπου ροδιά.
Τριαντάφυλλο ολάνοιχτο η αγκαλιά,
με λαχτάρα περισσή,
με αγάπη να σε σφίξει καρτερεί.
Ζάχαρη και καραμέλλα τα λόγια σου,
τρέχουν τα βάζα να μαζέψουν
τα γιασεμάκια της φωνής σου.
Σαν έρχεσαι καρδιά μου,
χάνονται οι κουρτίνες μελαγχολίας,
καλοσωρίζω την αύρα δροσιάς,
ανοίγει διάπλατα τις πόρτες
στη χαρά η ψυχή.
Σαν έρχεσαι λουλούδι μου,
μεγαλώνει το σπίτι
να χωρέσει την ευτυχία μου.
Γιορτή τρανή στήνουν στην αυλή
φεγγαραχτίδες κι αστέρια,
μέχρι το ρόδινο φόρεμα
φανεί της χαραυγής.
Να έρχεσαι παιδί μου...
να λύνονται οι κόμποι στον λαιμό,
να τρέχει της χαράς το δάκρυ.
Να έρχεσαι παιδί μου...
να έρχεσαι...να ξοδεύω την αγάπη μου.

Το βρήκα στη σελίδα του fb "Η ποίηση δεν είναι επάγγελμα, είναι μοίρα!" - Eleana Strimenea, μου άρεσε και το ανήρτησα.

Μάνα, Μανούλα, Μητέρα...... Η γιορτή της Μητέρας

- Από τον ΟΗΕ καθιερώθηκε η 2η Κυριακή του Μαΐου ως Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας, προκειμένου να γίνεται παγκοσμίως αναφορά και να τιμάται το θεϊκό αυτό όνομα που σε όλους τους αιώνες και σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη αποτελεί την πηγή της ζωής.

- Για πρώτη φορά εορτάστηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1929 μαζί με τη γιορτή της Υπαπαντής, όμως τελικά ο μαγιάτικος εορτασμός καθιερώθηκε το 1960.

- Το γεγονός δεν είναι καθόλου απλό ή τυχαίο, ότι η καθιέρωση της γιορτής σε παγκόσμιο επίπεδο γίνεται στην καρδιά της άνοιξης, την εποχή που η φύση βρίσκεται στο απόγειο της δόξας και του μεγαλείου. Συμβολίζει με αυτόν τον τρόπο την αναγέννηση, την ανάπλαση και τη δημιουργία.

- Αξιοσημείωτο είναι ότι σε όλους τους πολιτισμούς υπήρχαν μέρες αφιερωμένες στη «γλυκύτερη» λέξη του κόσμου σύμφωνα με τον Αλέξανδρο Δουμά.

- Η μητέρα με τη μητρότητά της η οποία αποτελεί το θαύμα για τη διαιώνιση του ανθρωπίνου γένους καθίσταται σύμβολο ως πηγή της ζωής, στοργής και αγάπης, αυταπάρνησης και αυτοθυσίας, μεγαλοσύνης και μεγαλοψυχίας, παραμένοντας ο ήλιος της ημέρας και η σελήνη της νύχτας.

- «Νέος ωραίος και μοναχογιός ερωτεύεται παράφορα την κόρη μιας μάγισσας. Εκείνη δεν πείθεται για τον έρωτά του και με την καθοδήγηση της μητέρας της ζητάει πειστήρια και αποδείξεις. Δεν πείθομαι με τα λόγια σου, αλλά αν μ’ αγαπάς ειλικρινά δεν έχεις παρά να πας να μου φέρεις την καρδιά της Μάνας σου του λέει. Χωρίς χρονοτριβή ο νέος και ωραίος και μοναχογιός τρέχει και ξεριζώνει την καρδιά της Μάνας του. Τρέχοντας στην επιστροφή από τη χαρά του σκοντάφτει και πέφτει κάτω. Και τότε ακούγεται η φωνή της Μάνας του. «Χτύπησες παιδί μου»; Από το μεταφρασμένο στα ελληνικά παρακάτω ποίημα του Γάλλου ακαδημαϊκού Ζαν Ρισπέν (1849-1926):

«Ένα παιδί, ένα μοναχοπαίδι αγόρι,

αγάπησε μιας μάγισσας την κόρη.

-Δεν αγαπώ εγώ, του λέει, παιδιά.

Μα, αν θέλεις να σου δώσω το φιλί μου,

της μάνας σου να φέρεις την καρδιά,

να ρίξω να τη φάει το σκυλί μου!!!.

Τρέχει ο νιος, τη μάνα του σκοτώνει

και την καρδιά τραβά και ξεριζώνει!!!

Και τρέχει να την πάει μα σκοντάφτει

και πέφτει ο νιος κατάχαμα με δαύτη.

Κυλάει ο νιός και η καρδιά κυλάει

και την ακούει να κλαίει και να μιλάει.

Μιλάει η μάνα στο παιδί και λέει:

-Εκτύπησες αγόρι μου; και κλαίει».

Μια καλή μητέρα αξίζει περισσότερο από εκατό δασκάλους.

Η ΜΑΝΑ

Η μάννα είναι στη ζωή

το δέντρο που καρπίζει,

κάνει τους πιό γλυκούς καρπούς

και ομορφιά χαρίζει.

Είναι ο βράχος που μπορεί

τα κύματα να σπάει,

δίνει γλυκειά απανεμιά

τις μπόρες σαν σκορπάει.

Η μάνα είναι σύντροφος

σε όλη τη ζωή μας,

βρίσκει το δρόμο να διαβεί

και φτάνει στην ψυχή μας.

Είναι το πρώτο στήριγμα

μεσ’ τη ζωή σαν βγούμε

και με της μάνας την ευχή

τα βάσανα νικούμε.

Είναι το αστέρι, ο ουρανός,

ο ήλιος, το φεγγάρι

είναι αστείρευτη πηγή

ασπίδα και κοντάρι.

Παπακώστας Κωνσταντίνος Εν έτει 1989

Από την προσωπική συλλογή Ψήγματα σοφίας Κωνσταντίνος Παπακώστας

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ σήμερα σε όλες τις καρδιές του Κωνσταντίνου Παπακώστα

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ σήμερα σε όλες τις καρδιές,

που βρήκε ταπεινότητα και πόρτες ανοιχτές.

Άμπελος είναι αληθινή που δίνει τους καρπούς,

για να μπορεί ο άνθρωπος να φτάνει στους σκοπούς.

Είναι το μάννα της ζωής που θρέφει τους ανθρώπους,

μ’ αγάπη, πίστη να νικούν δυνάμεις και του σκότους.

Είναι το φως που φώτισε τα βάθη της ψυχής,

να περπατά ο άνθρωπος σε δρόμους αρετής.

Είναι οδός που οδηγεί να βρεις τη σωτηρία,

τα μίση διώχνει και σκορπά την κάθε αμαρτία.

Είναι αγάπη δυνατή μαζί με καλοσύνη,

φέρνει την τελειότητα, χαρίζει την ειρήνη.

Είναι Σωτήρας των ψυχών, ποιμένας κι οδηγός,

μάνα, πατέρας, αδελφός και σύντροφος πιστός.

Θαύμα ζητά ο άνθρωπος εν μέσω της νυκτός

και κάθε μέρα λούζεται στο άπλετο το φως.

Το Σαμαρείτη αν θα βρεις βαθειά μεσ’ την ψυχή,

τότε μονάχα ο άνθρωπος μόνος του θα σωθεί.

Είναι λαμπάδα άσβεστη με ανέσπερο το φως

και σαν γεμίσει η καρδιά ΑΝΕΣΤΗ ΑΛΗΘΩΣ.

Κωνσταντίνος Παπακώστας Εν Αθήναις τη 30^η Απριλίου 2013

Ποιήματα του συναδέλφου Κων-νου Παπακώστα

ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΕ

Χαμογελάστε στη ζωή και διώξτε τη μιζέρια,

χαμογελάστε λεύτερα πιαστείτε από τα χέρια.

Χαμογελάστε άφοβα ξένοιαστα και με χάρη,

τη μέρα ο ήλιος να φανεί τη νύχτα το φεγγάρι.

Χαμογελάστε να φανεί η λάμψη της ψυχής σας,

να αντανακλά στο πρόσωπο να φέγγει τη ζωή σας.

Χαμόγελο απλό, αγνό, μικρό ή και μεγάλο,

θα αλαφρώσει την ψυχή θα φέρει κάτι άλλο.

Ειρωνικά χαμόγελα, μειδιάματα αφήστε,

χαμογελάστε ξένοιαστα μεσ’ τη ζωή σαν βγείτε.

Χαρίστε ένα χαμόγελο γλυκό κι’ ονειρεμένο

και θα βρεθούμε όλοι μαζί σε κόσμο μαγεμένο.

Χαμογελάστε μαζί, νέοι, γέροι, μικροί

απ’ το πρωί μέχρι το βράδι,

χαμογελάστε μαζί όλοι πλούσιοι, φτωχοί

και θα αλλάξει ο κόσμος και πάλι.

Χαμογέλα και συ και θα γίνει η ζωή

ένας κήπος γεμάτος λουλούδια,

χαμογέλα και συ στη δουλειά στη γιορτή

να χαρούμε ζωή με τραγούδια.

ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΒΡΟΧΗ

Ελπίδα που θρέφει τα νιάτα στον κόσμο

και δίνει κουράγιο να βρουν το ρυθμό,

ο έρωτας μοιάζει σαν πρωτοβρόχι

ποτίζει καρδιές να βρουν το σκοπό.

Γλυκό πρωτοβρόχι που ποτίζει τις ξέρες

μαλακώνει το χώμα για να δώσει καρπό,

νερό του Ιορδάνη που ξεπλένει τα πάθη

ομορφαίνει το σώμα το κάνει αγνό.

Δίνει ελπίδες, χτίζει παλάτια

τη φλόγα ανάβει μεσ’ το κορμί,

τα νιάτα σκιρτάνε τους γέρους ρωτάνε

τον έρωτα ψάχνουν να βρούν στη ζωή.

Αρχίζει ο έρωτας με λίγες σταγόνες

που ρίχνει το σύννεφο σαν φέρνει βροχή,

και στην πορεία του γίνεται μπόρα

σκοτώνει, ρημάζει και δίνει ζωή.

Ζήσε με έρωτα μεσ’ τη ζωή

από το βράδυ ως το πρωί,

όλες οι αισθήσεις να συμμετέχουν

φτάσε στα όρια να δεις αν αντέχουν.

Σπάσε αλυσίδες που σε κρατάνε

χέρια και πόδια να μην πετάνε,

ψάξε και βρες ποιά είναι η αιτία

βροχή και έρωτας είναι ευλογία.

ΜΑΣΚΑΡΑΔΕΣ

Καρναβάλια, μασκαράδες

γλέντια, κέφι και χορός,

ξεφαντώματα, ξενύχτια

να περνάει ο καιρός.

Καραμούζες σερπαντίνες

χαρτοπόλεμος σωρό,

νέοι, νέες και μεγάλοι

στης ρουτίνας το ρυθμό.

Όλοι μάσκες αγοράζουν

για να δείξουν στη στιγμή

πως στον κόσμο όλα έχουν

δύο όψεις δηλαδή.

Μίμους βλέπεις τσαρλατάνους

να γεμίζει η ζωή,

κοροϊδεύουνε τον κόσμο

κι άντε βρες την προκοπή.

Καρναβάλι όλος είναι

της ζωής μας ο σκοπός,

και τις μάσκες μας φοράμε

να μη δούμε λίγο φως.

Παπακώστας Κωνσταντίνος

Ποίημα