Μάνα, Μανούλα, Μητέρα...... Η γιορτή της Μητέρας

- Από τον ΟΗΕ καθιερώθηκε η 2η Κυριακή του Μαΐου ως Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας, προκειμένου να γίνεται παγκοσμίως αναφορά και να τιμάται το θεϊκό αυτό όνομα που σε όλους τους αιώνες και σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη αποτελεί την πηγή της ζωής.

- Για πρώτη φορά εορτάστηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1929 μαζί με τη γιορτή της Υπαπαντής, όμως τελικά ο μαγιάτικος εορτασμός καθιερώθηκε το 1960.

- Το γεγονός δεν είναι καθόλου απλό ή τυχαίο, ότι η καθιέρωση της γιορτής σε παγκόσμιο επίπεδο γίνεται στην καρδιά της άνοιξης, την εποχή που η φύση βρίσκεται στο απόγειο της δόξας και του μεγαλείου. Συμβολίζει με αυτόν τον τρόπο την αναγέννηση, την ανάπλαση και τη δημιουργία.

- Αξιοσημείωτο είναι ότι σε όλους τους πολιτισμούς υπήρχαν μέρες αφιερωμένες στη «γλυκύτερη» λέξη του κόσμου σύμφωνα με τον Αλέξανδρο Δουμά.

- Η μητέρα με τη μητρότητά της η οποία αποτελεί το θαύμα για τη διαιώνιση του ανθρωπίνου γένους καθίσταται σύμβολο ως πηγή της ζωής, στοργής και αγάπης, αυταπάρνησης και αυτοθυσίας, μεγαλοσύνης και μεγαλοψυχίας, παραμένοντας ο ήλιος της ημέρας και η σελήνη της νύχτας.

- «Νέος ωραίος και μοναχογιός ερωτεύεται παράφορα την κόρη μιας μάγισσας. Εκείνη δεν πείθεται για τον έρωτά του και με την καθοδήγηση της μητέρας της ζητάει πειστήρια και αποδείξεις. Δεν πείθομαι με τα λόγια σου, αλλά αν μ’ αγαπάς ειλικρινά δεν έχεις παρά να πας να μου φέρεις την καρδιά της Μάνας σου του λέει. Χωρίς χρονοτριβή ο νέος και ωραίος και μοναχογιός τρέχει και ξεριζώνει την καρδιά της Μάνας του. Τρέχοντας στην επιστροφή από τη χαρά του σκοντάφτει και πέφτει κάτω. Και τότε ακούγεται η φωνή της Μάνας του. «Χτύπησες παιδί μου»; Από το μεταφρασμένο στα ελληνικά παρακάτω ποίημα του Γάλλου ακαδημαϊκού Ζαν Ρισπέν (1849-1926):

«Ένα παιδί, ένα μοναχοπαίδι αγόρι,

αγάπησε μιας μάγισσας την κόρη.

-Δεν αγαπώ εγώ, του λέει, παιδιά.

Μα, αν θέλεις να σου δώσω το φιλί μου,

της μάνας σου να φέρεις την καρδιά,

να ρίξω να τη φάει το σκυλί μου!!!.

Τρέχει ο νιος, τη μάνα του σκοτώνει

και την καρδιά τραβά και ξεριζώνει!!!

Και τρέχει να την πάει μα σκοντάφτει

και πέφτει ο νιος κατάχαμα με δαύτη.

Κυλάει ο νιός και η καρδιά κυλάει

και την ακούει να κλαίει και να μιλάει.

Μιλάει η μάνα στο παιδί και λέει:

-Εκτύπησες αγόρι μου; και κλαίει».

Μια καλή μητέρα αξίζει περισσότερο από εκατό δασκάλους.

Η ΜΑΝΑ

Η μάννα είναι στη ζωή

το δέντρο που καρπίζει,

κάνει τους πιό γλυκούς καρπούς

και ομορφιά χαρίζει.

Είναι ο βράχος που μπορεί

τα κύματα να σπάει,

δίνει γλυκειά απανεμιά

τις μπόρες σαν σκορπάει.

Η μάνα είναι σύντροφος

σε όλη τη ζωή μας,

βρίσκει το δρόμο να διαβεί

και φτάνει στην ψυχή μας.

Είναι το πρώτο στήριγμα

μεσ’ τη ζωή σαν βγούμε

και με της μάνας την ευχή

τα βάσανα νικούμε.

Είναι το αστέρι, ο ουρανός,

ο ήλιος, το φεγγάρι

είναι αστείρευτη πηγή

ασπίδα και κοντάρι.

Παπακώστας Κωνσταντίνος Εν έτει 1989

Από την προσωπική συλλογή Ψήγματα σοφίας Κωνσταντίνος Παπακώστας

Είναι Στιγμές…… του Σχη (ε.α) Αθανασιάδη Ευάγγελου

            Σήμερα, είναι μια τέτοια Στιγμή. Μια μέρα από όλο το χρόνο, που επιστρέφει στο μυαλό μας, η Μητέρα.

            Η Μητέρα, που μας μεγάλωσε και μας ανέθρεψε. Μας τάισε και με το γλυκό της χάδι, μας παρέδωσε με πόνο, σε μια άλλη Μητέρα, μεγαλύτερη από αυτή.

            Η Μητέρα, που σήμερα δέχεται, ένα λουλούδι και τη γεμίζει χαρά. Είναι, η ένδειξη της αναγνώρισης από το παιδί της, που με τόσο πόνο, κόπο, το γέννησε και το μεγάλωσε…

            Η Μητέρα, που με τη σειρά της, ως υπόδειγμα την μητέρα όλων, την Παναγία, ετοιμάζεται καθημερινά, με το πόνο μέσα της πνιγμένο, να παραδώσει το παιδί της σε μια άλλη Μητέρα, ανώτερη από αυτήν.

            Την Μητέρα Πατρίδα. Που και αυτή με τη σειρά της, με πόνο βλέπει να χάνονται τα παιδιά της, από το χθες μέχρι και το σήμερα, πνιγμένα μέσα από την ιδιοτέλεια, τον εγωισμό, την υποκρισία και τους καθημερινούς Εφιάλτες.

            Σήμερα, είναι η στιγμή που καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορούμε χωρίς Μητέρα. Η στιγμή, που νοιώθουμε και την ζητάμε απεγνωσμένα.

            Μέσα μας, είμαστε μισοί χωρίς Μητέρα Πατρίδα. Η Μάνα, που μας δίνει Αέρα και αναπνέουμε. Η Μάνα, που μας δίνει το έδαφος να πατάμε γερά. Η Μάνα, που μας δίνει το νερό να ξεδιψάσουμε και να κολυμπήσουμε στα καταγάλανα νερά της. Η Μάνα, που κατοχυρώνει την Ελευθερία μας. Η Μάνα ….. που μας προστάζει με πόνο …. Ελευθερία ή Θάνατος.

            Σήμερα λοιπόν:

                        Για εσάς, που την έχετε στη ζωή τη Μάνα που σας γέννησε, δώστε της χαρά με ένα λουλούδι. Της Αξίζει.

                        Για εσάς, που δεν την έχετε στη ζωή, ένα κερί και μια στιγμή στο μυαλό σας. Της Αξίζει.

                        Για εσάς, που δεν την γνωρίσατε ποτέ αλλά ζείτε το σήμερα. Μια στιγμή στο μυαλό σας, στη Μητέρα Πατρίδα, που μέσα από της απροσπέλαστες, καθημερινές δυσκολίες, από το χθες μέχρι το σήμερα, σας κρατάει στη ζωή. Στην Μητέρα Πατρίδα, που αξίωσε ανθρώπους που βάλανε ΣΤΟΧΟ και σας αγκαλιάσανε, σας μεγαλώσανε και σας μεγαλώνουν. Το λουλούδι, σε αυτούς τους ανθρώπους. Τους Αξίζει.

                        Για όλους μας πλέον η μια στιγμή σήμερα, είναι κάθε μέρα αγώνας για τη Μητέρα μας Πατρίδα, να την κρατήσουμε ζωντανή.

            Συγχαρητήρια στο/στην μουσικό, σε εκείνον/η που έγραψε τους στίχους αλλά και στον ερμηνευτή, που με το διαχρονικό τραγούδι που σας κοινοποιώ, https://www.youtube.com/watch?v=6dD_gf3faA8 , μου δίνει την ευκαιρία, να σκεφτώ.

            Χρόνια Πολλά στη Μάνα που μας έφερε στη ζωή.

            Χρόνια Πολλά στη Μάνα Πατρίδα που μας κρατάει ζωντανούς.

            Χρόνια πολλά στη Μάνα Παναγία που καθοδηγεί όλες τις μάνες του κόσμου.