Η Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης {24 Ιουλ 1923}

«Ἀρχηγοί Στρατοῦ και Στόλου, πενθοῦντες ἀπό χθές ἐκφράζουν τήν βαθεῖαν λύπη των…» Τηλεγράφημα προς τον Ε. Βενιζέλον από τον Στρατηγό Πάγκαλο και Υποναύαρχο  Χατζηκυριάκο μετά την συμφωνία του με τον Ι. Ινονού την 27-5-1923

Την 24 Ιουλίου 1923 (ν.η), στην αίθουσα τιμών του Πανεπιστημίου της Λωζάννης στην Ελβετία, υπογράφτηκε η 5η συνθήκη ειρήνης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι εργασίες της διάσκεψης της Λωζάννης άρχισαν την 21 Νοε1922, με σκοπό την υπογραφή συνθήκης ειρήνης μεταξύ των χωρών,  Η. Βασιλείου, Γαλλίας,  Ιταλίας, Ρουμανίας, Ιαπωνίας, Σερβίας και της Ελλάδος,  με την Τουρκία. Η χώρα μας  εκπροσωπείτο από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος μετά την ήττα του στις εκλογές της 20 Νοε 1920, είχε εγκαταλείψει την Ελλάδα.  Ήταν η μόνη  συνθήκη του Α΄ΠΠ, την  οποία οι σύμμαχοι της «Εγκαρδίου Συνεννοήσεως», την υπέγραψαν ως ηττημένοι. Ο νικητής

Η Τουρκική Εισβολή στην Κύπρο {20 Ιουλ 1974}

«Ὅποιος δέν μπορεῖ νά ἀντέξει μιά συμφορά γίνεται δοῦλος»

Εὐριπίδης (Ἀρχαῖος τραγικός)

Την 0545 της 20 Ιουλίου 1974, ο πρέσβης της Ελλάδος στην Άγκυρα Κοσμαδόπουλος, κλήθηκε στο Υπουργείο εξωτερικών της Τουρκίας. Ο Τούρκος ΥΠΕΞ Γκιουνές, τον ενημέρωσε για την έναρξη της τουρκικής αποβατικής επιχειρήσεως στην Κύπρο την ίδια ημέρα.  Σαν πρόφαση προβλήθηκε η αποκατάσταση της συνταγματικότητας, μετά την ανατροπή του Μακαρίου και η προστασία των Τουρκοκυπρίων. Πραγματοποιήθηκαν δύο  επιχειρήσεις με την κωδική ονομασία Αττίλας Ι και ΙΙ.

Αττίλας Ι (20-22 Ιουλ 1974)

Την 0800 της 20 Ιουλ 1974, η Τουρκική πολεμική αεροπορία βομβάρδισε επιλεγμένους στόχους στην Κύπρο. Στην περιοχή της Κυρήνειας, αποβιβάσθηκε ένα Συγκρότημα  Αποβατικού Συντάγματος. Στον τουρκικό θύλακα βορείως της Λευκωσίας (Αγύρτα–Κιόνελι), μεταφέρθηκε με ελικόπτερα μια Ταξιαρχία Καταδρομών και ρίφθηκε μια Ταξιαρχία Αλεξιπτωτιστών. Η Κυπριακή Εθνοφρουρά παρ’ όλες τις πληροφορίες για επικείμενη απόβαση, δεν εφήρμοσε τα υπάρχοντα σχέδια για την απόκρουση της εισβολής, ούτε διέταξε επιστράτευση. Από την Αθήνα διαβεβαίωναν ότι πρόκειται για τουρκικές ασκήσεις και όχι για επιχειρήσεις. Οι Ελληνοκυπριακές δυνάμεις δεν πέτυχαν να προσβάλλουν αποτελεσματικά τις εχθρικές εντός του θύλακος, ούτε να εξαλείψουν  το τουρκικό προγεφύρωμα στον Αγ. Γεώργιο Κυρήνειας. Η Α΄ Μοίρα Αμφιβίων καταδρομών η οποία αφίχθηκε την νύκτα 21/22 Ιουλίου αεροπορικώς από το Μάλεμε της Κρήτης, κράτησε μετά από σκληρό αγώνα το διεθνές  Αεροδρόμιο της Λευκωσίας.

Η Εκεχειρία 

Την 22 Ιουλίου 1974 κηρύχθηκε εκεχειρία. Την 23η Ιουλίου ορκίσθηκε πρωθυπουργός στην Ελλάδα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Στην Κύπρο παραιτήθηκε ο Σαμψών και ανέλαβε ο Κληρίδης. Στην Γενεύη άρχισαν διαπραγματεύσεις μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών του Η. Βασιλείου Κάλαχχαν, της Τουρκίας Γκιουνές και της Ελλάδος Γ. Μαύρου. Οι Τούρκοι, ενώ κατείχαν το 5% της Κύπρου, απαιτούσαν το 34%. Σ’ αυτό το διάστημα οι τουρκικές δυνάμεις ενισχυθήκαν με 2 Μεραρχίες Πεζικού (28  και 39), με αποτέλεσμα η συνολική τους δύναμη να ανέλθει σε 40.000 άνδρες. Δεν υπήρξε ανάλογη ενίσχυση με δυνάμεις από την Ελλάδα, παρότι είχε κηρυχθεί γενική επιστράτευση.

Αττίλας ΙΙ (14 - 16 Αυγ  1974)

Την 14 Αυγούστου 1974 οι ενισχυμένες Τούρκικές δυνάμεις, με επιθετικές επιχειρήσεις επέκτειναν την κυριαρχία τους στο βόρειο τμήμα της Κύπρου, καταλαμβάνοντας το 37% της νήσου και δημιουργώντας 200.000 πρόσφυγες. Οι ελληνοκυπριακές δυνάμεις δεν πέτυχαν να αναχαιτίσουν τον εχθρό. Σε σύσκεψη της νέας πολιτικής ηγεσίας της Ελλάδος με την στρατιωτική ηγεσία, η οποία παρέμεινε αμετάβλητη, απεφασίσθηκε να μην ενισχυθεί  η Κύπρος. Το κύριο επιχείρημα για την απόφαση αυτή ήταν ο φόβος ότι, η αποτελεσματική ενίσχυση της Κύπρου, θα οδηγούσε σε γενικευμένη σύρραξη και θα εξασθενούσε επικίνδυνα την άμυνα της Ελλάδος. Οι συνολικές απώλειες της τουρκικής εισβολής ήσαν 4.000 νεκροί και τραυματίες και 1.493 αγνοούμενοι Ελληνοκύπριοι. Οι τούρκοι είχαν 600 νεκρούς (500 στρατιωτικούς) και 3.000 τραυματίες περιλαμβανομένων και των πολιτών.

Ματωμένος Επίλογος

Η κυριότερη αιτία της επονείδιστης στρατιωτικής ήττας μας,  ήταν η έλλειψη ενότητας τόσο μεταξύ των δύο χωρών, όσο και στο εσωτερικό τους. Εν αντιθέσει με μας, οι αντίπαλοι μας είχαν δημιουργήσει ένα αρραγές μέτωπο. Δυστυχώς το πραξικόπημα κάλυψε πολλά σφάλματα τα οποία δεν έχουν διορθωθεί ακόμα. Απαιτείται γενναιότητα για να αναγνωρίσεις τα λάθη σου και τεράστια προσπάθεια για να τα διορθώσεις. Υπήρχαν βεβαίως αυτοί που δεν πολέμησαν και δείλιασαν, αλλά αποτελεί ύβρη για τους ηρωικά πεσόντες, για τους αγνοούμενους, για τους τραυματίες και για αυτούς που αψήφησαν τον θάνατο, η κακόβουλη γενίκευση ότι ο στρατός συλλήβδην  δεν πολέμησε στην Κύπρο.

Αντγος εα Ι. Κρασσάς

Το Πραξικόπημα κατά του Μακαρίου

«Η εξουσία είναι το υπέρτατο αφροδισιακό» Χένρυ Κίσινγκερ
.

Λευκωσία, Προεδρικό Μέγαρο, 15 Ιουλίου 1974, ώρα 0830 π.μ. Μονάδες τεθωρακισμένων με καταδρομείς της Κυπριακής Εθνοφρουράς, έχουν περικυκλώσει το Προεδρικό Μέγαρο και εκτελούν πυρά. Ο πρόεδρος της Κυπριακής δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ευρίσκεται εντός του κτιρίου.  Ο Μακάριος τελικά διαφεύγει, από μία αφύλακτη πόρτα του περιβόλου, συνοδευόμενος από δύο άνδρες της φρουράς του και τον ανιψιό του. Μεταβαίνει στην Πάφο οδικώς, στην συνέχεια στις Βρετανική βάση της Δεκέλειας με ελικόπτερο και φτάνει στο Λονδίνο αεροπορικώς.
.

Η σχεδίαση και η εκτέλεση

Η τελική απόφαση  για την ανατροπή του Μακαρίου δια των όπλων, αποφασίσθηκε από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία

Το Σχέδιο Άτσεσον για την Κύπρο

«Ὅλαι αἵ συμφωνίαι  μας άπέβησαν μάταιαι , ἄλλα συμφωνούμαι καί ἄλλα ὑμεῖς πράττετε» Τηλεγράφημα  του Γ. Παπανδρέου προς Μακάριο την 7η  Αυγ 1964.

Στις αρχές Ιούλιου του 1964 στην Γενεύη, άρχισαν  διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ελλάδος και της Τουρκίας, με σκοπό την αποτροπή του πολέμου, λόγω της Κυπριακής κρίσεως. Ο Φιλανδός διπλωμάτης Σακχάρι Τουομιόγια, τις επόπτευε ως μεσολαβητής του ΟΗΕ. Στην Γενεύη, είχε μεταβεί κατόπιν εντολής του προέδρου Τζόνσον και ο πρώην υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Ντην Άτσεσον, με σκοπό την παροχή βοήθειας στην εξεύρεση λύσεως του Κυπριακού προβλήματος. Η παρουσία του Άτσεσον,  συνοδευόμενου από τον υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, δεν είχε επισημοποιηθεί, παρότι οι εμπλεκόμενοι και ο ΟΗΕ αποδέχθηκαν την βοήθεια του.  Είχε φήμη δεινού διαπραγματευτή και οι προτάσεις του εξαρχής αποτέλεσαν την βάση των συνομιλιών. Ο

Η Διακήρυξη Ανεξαρτησίας των Η.Π.Α «4 Ιουλίου 1776»

«Ὁποτεδήποτε ἡ μορφή τῆς διακυβερνήσεως καθίσταται ἐπιζήμιος, εἶναι δικαίωμα τοῦ λαοῦ νά τήν μεταβάλλη, ἤ νά τήν καταργῆ καί νά ἐγκαθιστᾶ νέα μορφή διακυβερνήσεως».

Από την Διακήρυξη της  Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

 .

Την 4η Ιουλίου 1776, εκπρόσωποι από τις 13 Πολιτείες της Αμερικής, συνήλθαν στο «Δεύτερο Ηπειρωτικό Κογκρέσο» στη Φιλαδέλφεια και διεκήρυξαν την ανεξαρτησία των. Μ’ αυτό τον τρόπο από αποικίες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, μετετράπησαν σε κυρίαρχο κράτος. Χρειάστηκαν 7 χρόνια σκληρών πολεμικών συγκρούσεων και η παροχή βοήθειας στους επαναστάτες  από την Γαλλία και την Ισπανία μέχρι να αναγνωρισθεί επίσημα η ελευθερία τους.

Η Διακήρυξη

Η διακήρυξη της ανεξαρτησίας, συντάχθηκε από τον Τόμας Τζέφερσον (3ο Πρόεδρο των ΗΠΑ), με μικρή βοήθεια από των Τζον Άνταμς και τον Φραγκλίνο Ρούσβελτ. Το κείμενο αποτελεί μια διακήρυξη των ανθρωπίνων

Θεμιστοκλής Σοφούλης (Βαθύ Σάμου 1860- Αθήνα 24 Ιουν. 1949)

«Τά μίση, αἵ  ἀσχημίαι, ἡ ἐμπάθεια ἔχουν ἀποκορυφώσει τόν διχασμό τού ἔθνους καί ἔχουν δημιουργήσει τόν κίνδυνο νά συρθεῖ τό ἔθνος στήν καταστροφή καί τήν τέλεια ἀποσύνθεσή του». 

Θ. Σοφούλης 25 Απριλίου 1936

Την 4:20 μμ, της 24 Ιουνίου του 1949, ο πρωθυπουργός της Ελλάδος Θεμιστοκλής Σοφούλης, ξεψύχησε στο  γραφείο του, σε ηλικία 89 χρονών. Ο θάνατος του οφειλόταν σε πνευμονικό οίδημα, από το οποίο είχε προσβληθεί και τον Οκτώβριο του 1948. Ο αειθαλής πολιτικός ηγείτο μιας εθνικής κυβερνήσεως όλων των κομμάτων πλην των αριστερών. Στην πρωθυπουργία τον διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος Διομήδης, με αντιπροέδρους τον αρχηγό του Λαϊκού κόμματος Κωνσταντίνο Τσαλδάρη και τον αρχηγό των Φιλελευθέρων Σοφοκλή Βενιζέλο.

Από την Αρχαιολογία στη Πολιτική

Ο Σοφούλης αποφοίτησε από την φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στην συνέχεια σπούδασε αρχαιολογία στα πανεπιστήμια του Μονάχου, Βερολίνου και Βύρτσμπουργκ. Η ακαδημαϊκή του καριέρα τερματίσθηκε το 1899, μετά την

Η μάχη Κιλκίς –Λαχανά (19-21 Ιουνίου 1913)

«Διατάσσω, ὅπως ἅπαντες οἵ Ἀξιωματικοί, ἐντός τῆς αὔριο ἀφαιρέσωσι τά γαλόνια ἐκ τῶν πηλικίων των».

Μπάλτσα 21-6-1913, ὥρα ἑνάτη νυκτός. Κωνσταντῖνος.

(Τα κόκκινα διακριτικά του βαθμού στα πηλίκια των Αξιωματικών, προσέλκυαν τα πυρά του εχθρού)

Η μάχη του Κιλκίς - Λαχανά ήταν η πρώτη μάχη  του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου (16 Ιουν-18 Ιουλ 1913). Οι νικήτριες δυνάμεις του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, Ελλάς, Μαυροβούνιο, Σερβία και Βουλγαρία δεν δεσμευόντουσαν με καμία συμφωνία, όσο αφορά την διανομή των εδαφών της ηττημένης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Βουλγαρία διαθέτουσα τον ισχυρότερο στρατό, αφού απέτυχε να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη, έγειρε διεκδικήσεις  εις βάρος της  Σερβίας για το Μοναστήριο και εις βάρος της  Ελλάδος  για την Θεσσαλονίκη. Ειδικά για την Θεσσαλονίκη  δια διαφόρων μεθόδων κατόρθωσε να εγκαταστήσει 12 Τάγματα Πεζικού  εντός της πόλεως.  Για την αντιμετώπιση της Βουλγαρικής επιθετικότητας  η Ελλάδα και η Σερβία την 1η Μαΐου του 1913 υπέγραψαν  συνθήκη αμυντικής συμφωνίας, την οποία

Μέγας Αλέξανδρος (Πέλλα 356π.Χ-Βαβυλώνα 323π.Χ)

«Δέν ὐπάρχει τίποτα ἀδύνατο γι’ αὐτόν πού θά προσπαθήσει»

Μέγας Αλέξανδρος

Το απόγευμα της 13ης Ιουνίου του 323 π.Χ, στην Βαβυλώνα, στο παλάτι του Ναβουχοδονόσωρα, ο Μέγας Αλέξανδρος άφησε την τελευταία του πνοή. Ήταν 32 χρονών και 11 μηνών. Επί δέκα ημέρες υπέφερε από υψηλό πυρετό. Ο θάνατος του πιθανόν να οφειλόταν  σε πυρετικό νόσημα (ενδεχομένως τύφος), χωρίς να μπορεί αποκλεισθεί η δηλητηρίαση, ή κάποιο άλλο αίτιο. Η αθανασία έχει ανάγκη από ένα πρόωρο τέλος.

Η εξόρμηση

Στέφθηκε Βασιλιάς της Μακεδονίας σε ηλικία 20 χρονών, μετά την δολοφονία του πατέρα του Φιλίππου του Β΄. Στα 13 χρόνια της βασιλείας του άλλαξε τον ρου της ιστορίας. Η αυτοκρατορία που δημιούργησε εκτινόταν από την Αδριατική έως τον Ινδό ποταμό και από τον Δούναβη έως την Αίγυπτο. Ο Αλέξανδρος σκεφτόταν σαν βασιλιάς, ενεργούσε σαν στρατηγός και πολεμούσε σαν στρατιώτης. Ήταν ατρόμητος, λιτοδίαιτος, ανιδιοτελής και γενναιόδωρος προς τους φίλους του. Όταν πέρασε τον Ελλήσποντο είχε  ένα στράτευμα 50.000 ανδρών, 60 τάλαντα για την εκστρατεία  και ένα  δημόσιο χρέος 1.200 τάλαντων. Είχε όμως όραμα και αδάμαστη θέληση. Ο  στρατός  του ήταν μακρά ο καλύτερος της εποχής του. Ο Αλέξανδρος υπήρξε το είδος του στρατιωτικού ηγήτορα, που πολεμούσε, ενώ συγχρόνως διηύθυνε την μάχη. Διέθετε  μεγαλοφυή στρατηγική σκέψη και  διοικούσε πάντα δια του παραδείγματος. Τα επιτεύγματα του

Η απόβαση της Νορμανδίας του Ιωάννη Κρασσά

«Δεν υπάρχει δόξα στον πόλεμο που να αξίζει το αίμα που κοστίζει»

Στρατηγός Ντουάιτ Αϊζενχάουερ

     Την 06:30 της 6ης Ιουνίου του 1944, πέντε  Μεραρχίες Πεζικού (2 Αγγλικές, 2 Αμερικανικές,1 Καναδική), αποβιβάσθηκαν σε προκαθορισμένες παραλίες στην χερσόνησο Κοταντέν, στις ακτές της Νορμανδίας της  Βόρειας Γαλλίας. Τις πρώτες πρωινές ώρες της ίδιας ημέρας 3 Μεραρχίες Αλεξιπτωτιστών (2 ΗΠΑ, 1 Μ. Βρετανία) ρίφθηκαν  στα μετόπισθεν των Γερμανικών δυνάμεων, προκειμένου να εμποδίσουν την αποστολή ενισχύσεων προς τις ακτές. Επί τρεις μήνες πριν την ημέρα της αποβάσεως, 2.000 βομβαρδιστικά κατέστρεφαν το συγκοινωνιακό δίκτυο (κυρίως το σιδηροδρομικό), τις αποθήκες

Η Πόλις Εάλω του Ιωάννη Κρασσά

«Θρήνος κλαυθμός και οδυρμός και στεναγμός και λύπη.

Εχάσανε το σπίτι τους, την Πόλιν την Αγία»

     Υπάρχουν γεγονότα  στις ιστορίες όλων των λαών που σημαδεύουν την πορεία τους μέσα στον χρόνο. Η άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, αποτελεί ίσως το σημαντικότερο σταθμό της ιστορίας του γένους μας. Στη συνείδηση των Ελλήνων, εντός και εκτός των ορίων της αυτοκρατορίας, «η Βασιλεύουσα» αποτέλεσε, όχι μόνο το διοικητικό αλλά και το πνευματικό του κέντρο.  Το 1453 σήμανε το τέλος του βυζαντινού ελληνισμού και την γέννηση του νεώτερου. Ο ελληνισμός θα αναπτυχθεί στη συνέχεια με βάση τα πνευματικά εφόδια που κληρονόμησε από αυτή την περίοδο.

     Ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής ενήργησε με σκοπό να εξαφανίσει, οτιδήποτε συνέδεε την Κωνσταντινούπολη με την χιλιόχρονη και πλέον, χριστιανική ιστορική της παράδοση. Ο στυγνός τρόπος με τον οποίο κατέσφαξε τους κατοίκους και κατέστρεψε την πόλη, μας δημιούργησαν  μια τραυματική εμπειρία η οποία μετατράπηκε σε εθνικό απωθημένο. Στους τέσσερις αιώνες της πιο βάρβαρης

Η Μάχη της Κρήτης

«Η λεβεντιά είναι μια πληγή, που πάντα αίμα τρέχει»

Την 07:30 της 20ης Μαΐου του 1941, 500 αεροπλάνα Junger 52, άδειασαν 2300 άνδρες της 7ης Μεραρχίας Αλεξιπτωτιστών, στις περιοχές του Μάλεμε, της Σούδας, του Ρεθύμνου και του Ηρακλείου. Αποστολής του ήταν η κατάληψη των αεροδρομίων και των λιμένων που υπήρχαν στις περιοχές αυτές. Τις προηγούμενες ημέρες είχε προηγηθεί σφοδρός βομβαρδισμός από αέρος.

Το Σχέδιο

Ο  Γερμανός Διοικητής της επιχειρήσεως, Αντιπτέραρχος Student είχε υπό τις διαταγές του 22750 άνδρες και 1370 αεροσκάφη. Σύμφωνα με το σχέδιο «ΕΡΜΗΣ», θα εφορμούσαν κατά της Κρήτης σε πρώτο χρόνο 10000 αλεξιπτωτιστές και άλλοι 750 με ανεμοπλάνα. Οι υπόλοιποι θα μεταφερνόντουσαν σε δεύτερο χρόνο, με αεροπλάνα και με  πλοία. Ο Νεοζηλανδός Υποστράτηγος Freyberg, υπεύθυνος για την άμυνα της νήσου είχε στην διάθεση του 43000 μαχητές, 11451 Έλληνες και 32000 Βρετανούς, Αυστραλούς και Νεοζηλανδούς. Τα συμμαχικά στρατεύματα στερούντο αεροπορίας, βαρέως οπλισμού και πυρομαχικών. Στους υπερασπιστές της νήσου πρέπει να προστεθούν 300 πρωτοετείς Ευέλπιδες, 1200 χωροφύλακες και 3000 εθελοντές Κρητικοί. Ο Freyberg εστίασε την προσοχή του, κατά πρώτον στην άμυνα των λιμένων και μετά των αεροδρομίων.

Οι ενέργειες που έκριναν την μάχη

Την ώρα που έδυε ο ήλιος την 20 Μαΐου 1941, οι Γερμανοί είχαν κάθε λόγο να αισθάνονται ηττημένοι. Οι απώλειες τους ήταν τρομακτικές.1900 είχαν τεθεί εκτός μάχης χωρίς να έχουν επιτύχει κανένα αντικειμενικό σκοπό. Το σύνολο σχεδόν των διοικητών των ταγμάτων και των λόχων είχαν φονευθεί ή τραυματιστεί. Η γερμανική διοίκηση  μελετούσε την ματαίωση της επιχειρήσεως. Μόνο ο Student πίστευε στην συνέχιση της. Την νύκτα της 20 προς 21 Μαΐου, το Νεοζηλανδικό τάγμα που αμυνόταν του αεροδρομίου του Μάλεμε, υποχώρησε προς τα ανατολικά. Από την κίνηση αυτή γεννήθηκε ένας θρύλος ο οποίος  ενισχύθηκε από την

Ο Ελληνικός Στρατός στην Σμύρνη (15 Μαΐου 1919)

«Η πόλις καταστρέφεται από τους μεγάλους άντρες»

Σόλων 630-560 π.Χ, Αθηναίος νομοθέτης και Φιλόσοφος

Η Αποβίβαση         

Την 0800 της 15 Μαΐου 1919, το 38ον Σύνταγμα Ευζώνων της Ιης Μεραρχίας Πεζικού, αποβιβάσθηκε στην προκυμαία της Σμύρνης. Ο χώρος ήταν κατάμεστος από Έλληνες κατοίκους, οι οποίοι παραληρούσαν από ενθουσιασμό, σείοντας ελληνικές σημαίες (από τους 370.000 κατοίκους της πόλεως, οι 160.000 ήσαν έλληνες). Η Τουρκία παραδόθηκε στις Δυνάμεις της Αντάντ (Εγκάρδια Συνεννόηση), την 30η Οκτωβρίου 1918, μετά την υπογραφή της  συνθήκης ανακωχής του Μούδρου. Μετά την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας, την 11 Νοεμβρίου 1918, συνέρευσαν στο Παρίσι, οι αντιπροσωπείες των 32 χωρών που συμμετείχαν στον πόλεμο για την υπογραφή των συνθηκών ειρήνης. Οι νικήτριες χώρες προσδοκούσαν σε όσο το δυνατόν  περισσότερα οφέλη. Επικεφαλής της Ελληνικής αντιπροσωπείας ήταν ο

Η Ίδρυση του Πανεπιστημίου Αθηνών

«Η επιστήμη είναι η οργανωμένη γνώση. 
Η σοφία είναι η οργανωμένη ζωή.»

Εμμανουέλ Κάντ, Γερμανός Φιλόσοφος

Η  Ίδρυση

Το πανεπιστήμιο Αθηνών ιδρύθηκε με δύο βασιλικά διατάγματα τα οποία έφεραν ημερομηνία 26 Απριλίου και 4 Μαΐου 1837, επί βασιλείας Όθωνος. Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου ήταν ο Ιγνάντιος Φον Ρούντχαρτ, διδάκτορας νομικής του πανεπιστημίου του Μονάχου και  πρώην βουλευτής της βουλής Βαυαρίας. Υπουργός Εκκλησιαστικών και Παιδείας ήταν ο Αναστάσιος Πολυζωίδης, πολιτικός, δημοσιογράφος, συγγραφέας και δικαστικός. Το θέμα της ίδρυσης πανεπιστημίου, έθεσε πρώτος ο Λουδοβίκος Φον Μάουερ, μέλος της τριμελούς αντιβασιλείας μέχρι την ενηλικίωση του Όθωνος,  καθηγητής του

Η κατάληψη των Αθηνών από τους Γερμανούς

«Εδώ ελεύθεραι ακόμα Αθήναι… 

Οι Γερμανοί εισβολείς ευρίσκονται εις τα πρόθυρα των Αθηνών. 

Έλληνες! Ψηλά τις καρδιές!»

Κωνσταντίνος Σταυρόπουλος, εκφωνητής του ραδιοφωνικού Σταθμού των Αθηνών.

Η έπαρση της σβάστικας

Την 08:45 το πρωί της 27 Απριλίου του 1941, την Κυριακή του Θωμά, δύο γερμανοί αξιωματικοί  της 6ης Ορεινής Μεραρχίας, ύψωσαν την γερμανική σημαία στον ιερό βράχο της Ακροπόλεως. Στην πόλη η κίνηση ήταν ελάχιστη και επικρατούσε μια παράξενη σιωπή. Η μακρά νύχτα της κατοχής άρχιζε. Διήρκησε 1.625 ημέρες, στο διάστημα των οποίων οι Έλληνες υπέμειναν το απάνθρωπο πρόσωπο της νέας εποχής που επαγγέλλονταν  ο Χίτλερ. Το επεισόδιο του Δεκανέα Κουκκίδη Κωνσταντίνου, ο οποίος τυλίχθηκε την ελληνική σημαία και κρημνίσθηκε από τα τείχη της Ακροπόλεως αποτελεί αντικείμενο έρευνας, όσον αφορά την αυθεντικότητα του. Λίγο μετά οι Γερμανοί ύψωσαν και την Ελληνική σημαία σαν μια χειρονομία καλής θελήσεως εκ μέρους τους.

Η παράδοση της πόλεως

Την 10:15 στο καφενείο «ΛΟΥΞ» στην γωνία των οδών Φειδιππίδου και Κηφισίας, υπογράφηκε το πρωτόκολλο

Συνταγματάρχης Δημήτριος Ψαρρός (Χρισσό Φωκίδας 1893- Κλήμα Φωκίδας 1944)

«Το άρχειν ήδιστον». Αριστοτέλης

Η  Εκτέλεση

Την 17 Απριλίου του 1944, στην περιοχή Κλήμα Φωκίδος, ο Συνταγματάρχης Δημήτριος Ψαρρός, Διοικητής του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων Ανταρτών, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ, από τον Ταγματάρχη Μηχανικού Ευθύμιο Ζούλα, Διοικητή του 36ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ. Είχε προηγηθεί μάχη, μεταξύ της V Ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ και του 5/42.  Ο Ψαρρός συνελήφθη αιχμάλωτος από το V ανεξάρτητο Τάγμα του ΕΛΑΣ. Ο καπετάνιος του Τάγματος Νικηφόρος (Μήτσος Δημητρίου), φοβούμενος για την ασφάλεια του, διέταξε να τον μεταφέρουν στο Σταθμό Διοικήσεως της Ταξιαρχίας. Η διαταγή στον επικεφαλής ήταν σαφής: «Μακριά από τον Άρη και τους μαυροσκούφηδες». Κατά τη μεταφορά του στο αρχηγείο του ΕΛΑΣ, απέφυγε τον Βελουχιώτη, για κακή του τύχη όμως συναντήθηκε με τον Ζούλα. Οι λοιποί

Η Γερμανική Επίθεση κατά της Ελλάδος του Ιωάννη Κρασσά

«Η Ελλάς δεν πολεμά δια την Νίκην. Πολεμά δια την Δόξαν και διά την Τιμήν της»

Την 0400 της 6ης Απριλίου 1941, ο Γερμανός πρεσβευτής στην Ελλάδα Έρμπαχ, επέδωσε στον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή, έναν άνθρωπο με άξιο θαυμασμού ήθος, νότα για την επίθεση που εξαπολύθηκε την 05:30. Την ίδια μέρα τα γερμανικά στρατεύματα επιτίθεντο και κατά της Γιουγκοσλαβίας. Για το Χίτλερ μόνο οι Έλληνες κρίθηκαν άξιοι επιδόσεως εγγράφου κηρύξεως πολέμου.

Η Επίθεση

Οι Γερμανοί επετέθησαν, καθ’ όλο το μήκος της ελληνοβουλγαρικής μεθορίου, με 72 τάγματα πεζικού και 1.900 άρματα μάχης, υποστηριζόμενα από 1.086 πυροβόλα και 1.000 αεροσκάφη. Η ελληνική άμυνα στηρίχτηκε σε μία γραμμή 21 οχυρών, κατασκευασμένων από το όρος Μπέλες έως το ποταμό Νέστο, γνωστή σαν «Γραμμή Μεταξά». Τα οχυρά υπεράσπιζαν 10.000 Αξιωματικοί και οπλίτες. Οι ελληνικές δυνάμεις ανήρχοντο σε 31

«Η Έξοδος του Μεσολογγίου» του Ιωάννη Κρασσά

«Όποιος πεθάνει σήμερα, χίλιες φορές πεθαίνει»

Από το ποίημα Ελεύθεροι Πολιορκημένοι Δ. Σολωμός

     Την νύκτα της 10ης προς 11ης Απριλίου του 1826, οι υπερασπιστές της πόλεως του Μεσολογγίου, μετά από δωδεκάμηνη πολιορκία, απεφάσισαν να διασπάσουν με έφοδο τις γραμμές του εχθρού, παρά να παραδοθούν. Η πρόθεση των πολιορκούμενων είχε γίνει γνωστή, στους επικεφαλής των Τουρκικών και Αιγυπτιακών στρατευμάτων. Ο Ιμπραήμ και ο Κιουταχής πασάς έλαβαν όλα τα μέτρα για την ματαίωση του σχεδίου των Ελλήνων. Ο αριθμός των ελλήνων μαχητών που συμμετείχαν στην έξοδο, στην πλειονότητα τους άνδρες, υπολογίζονται στους 3000. Χωρίστηκαν σε  τρία σώματα με αρχηγούς τους, Μακρή, Νότη Μπότσαρη και Αθανάσιο Ραζηκότσικα. Οι υπόλοιποι κάτοικοι, 6.000 με 8.000, παρέμειναν στην πόλη αποφασισμένοι να πεθάνουν μαχόμενοι παρά να παραδοθούν.

Η Ηρωική Έξοδος

     Όταν το φεγγάρι έλαμψε στον ουρανό της βασανισμένης πόλεως του Μεσολογγίου, οι Έλληνες με τα σπαθιά στα χέρια όρμησαν εναντίον των εχθρικών θέσεων. Δεν υπήρξε στρατιωτικό τμήμα, όρυγμα, πυροβόλο, ή άλλου είδους εμπόδιο το οποίο κατάφερε να ανακόψει την ορμή αυτής της τρομερής δυνάμεως κρούσεως.  Μέσα σε ελάχιστα λεπτά πέρασαν τις  πασσαλόπηκτες τάφρους, έσπασαν τις γραμμές του πεζικού, σιώπησαν τα πυροβόλα και σκότωσαν όσους βρέθηκαν στο δρόμο τους. Ο εχθρός παράλυσε μπροστά σ’ αυτόν τον ορμητικό ανθρώπινο χείμαρρο. Η έξοδος του Μεσολογγίου  ξεπερνάει την ανθρώπινη λογική και βρίσκεται εκτός των πλαισίων  και των πλέον τολμηρών στρατιωτικών επιχειρήσεων.  Η συσσωρευμένη πίεση από την πολύμηνη πολιορκία, συμπίεσε μέχρι τέλους το ελατήριο  της ανθρώπινης αντοχής, το οποίο εκτινάχθηκε με την έξοδο, απελευθερώνοντας μια τεράστια ποσότητα ανθρώπινης ενέργειας. Οι πολιορκούμενοι εξερχόμενοι της πόλεως εισέρχονταν στο χώρου του θρύλου, ενώ η πόλη βαπτιζομένη στο αίμα τους ονομάσθηκε ιερά.

Οι Απώλειες

     Από αυτούς που συμμετείχαν στην έξοδο, σώθηκαν 1.300 άνδρες και 13  γυναίκες, όλες Σουλιώτισσες. Μεταξύ αυτών ήταν και η Βασιλική Τζαβέλλα, η οποία πολέμησε εγκυμονούσα έχοντας μαζί της τα δύο μικρά παιδιά της. Οι παραμείναντες στην πόλη αμύνθηκαν ηρωικά. Ο πρόκριτος Χρήστος Καψάλης ανατίναξε την κεντρική πυριτιδαποθήκη του Ανεμόμυλου, παρασέρνοντας στο θάνατο εχθρούς και φίλους. Οι επιζήσαντες Έλληνες πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα της Κωνσταντινούπολης και της Αλεξάνδρειας. Οι εχθρικές απώλειες υπολογίστηκαν σε 5.000.

     Το Μεσολόγγι αποτέλεσε σταθμό, όχι μόνο της Ελληνικής επαναστάσεως, αλλά και της παγκόσμιας ιστορίας. Ο γερμανός φιλέλληνας ιατρός Μάγερ, από τους πεσόντες φιλέλληνες, σε επιστολή του λίγο πριν την έξοδο έγραφε: «…έχουμε ορκισθεί ενώπιον του Θεού να υπερασπιστούμε το Μεσολόγγι, ο ένας πλάι στον άλλο, να μην δεχτούμε συνθηκολόγηση και να ταφούμε στα συντρίμμια του. Φτάνει η τελευταία μας ώρα. Η ιστορία θα μας δικαιώσει και οι επόμενες γενεές θα θρηνήσουν για τις συμφορές μας.» Μπροστά σε τέτοιου είδους θυσία, οφείλουμε να γονατίζουμε ευλαβικά σε ένδειξη σεβασμού και αναγνωρίσεως.

 

Αντιστράτηγος εα Ιωάννης Κρασσάς

Χαρίλαος Τρικούπης (Ναύπλιο,11 Ιουλίου 1832 - Κάννες, 30 Μαρτίου 1896)

«Η Ελλάς προώρισθαι να ζήσει και θα ζήσει»

Την 6.30΄μμ της 30ης Μαρτίου 1896, ο Χαρίλαος Τρικούπης υπέκυπτε στο μοιραίο, στις Κάννες της Γαλλίας. Έναν χρόνο πριν (16 Απριλίου 1895),το κόμμα του είχε υποστεί συντριπτική ήττα, μη εκλεγέντος βουλευτού ούτε του ιδίου. Ο Μεσολογγίτης πολιτικός αποσύρθηκε της πολιτικής και αιτήθηκε συντάξεως. Επί μια δωδεκαετία, είχε διατελέσει 7 φορές πρωθυπουργός. Η απονεμηθείσα σ’ αυτόν σύνταξη ανήλθε στο ποσό των 504 δραχμών.

Ένας ξεχωριστός  Πολιτικός

Ο Τρικούπης υπήρξε ο πιο ολοκληρωμένος και έντιμος πολιτικός του 19ου αιώνος. Πραγματικός μεταρρυθμιστής, προσπάθησε να μετατρέψει την Ελλάδα σε σύγχρονο Ευρωπαϊκό κράτος. Ήταν ο πρώτος που προσέδωσε στον προϋπολογισμό αναπτυξιακό χαρακτήρα. Έθεσε σαν στόχους την οργάνωση του κρατικού μηχανισμού επί επιστημονικής βάσεως και την κατασκευή έργων υποδομής.  Ήταν ο γνησιώτερος οπαδός του κοινοβουλευτισμού και συνέδεσε το όνομα του με την «αρχή της δεδηλωμένης» Παρά τις πικρίες που έλαβε από το εκλογικό σώμα διεκήρυττε: «την λαϊκή γνώμη ακόμη και εσφαλμένη δεν την αντικατέστησε τίποτα καλύτερο». Φρόντισε για την πολεμική προπαρασκευή της χώρας, έχοντας κατά νου την Βαλκανική

Η Επανάσταση του 1821

«Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές». Διονύσιος Σολωμός

     Το ευλογημένο 1821 υπήρξε καρπός της  έμφυτης αγάπης των Ελλήνων για την ελευθερία. Η επαναστατική παράδοση του λαού μας αφυπνίσθηκε υπό την επίδραση των ιδεών της εποχής, αποτελώντας την σχάσιμο ύλη που απαιτείται για τέτοιου είδους άθλους. Η Ελλάδα επανεμφανίσθηκε στο  χάρτη της Ευρώπης, ως ανεξάρτητο κράτος, με την υπογραφή του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου, την 3η Φεβρουαρίου 1830. Οι έλληνες έζησαν επί αιώνες κάτω από την  πιο σκληρή και απάνθρωπη τυραννία των Οθωμανών. Στις 26 Μαρτίου 1821, το Αχαϊκό Διευθυντήριο στην διακοίνωση προς του ευρωπαίους προξένους τόνιζε: «Αποφασίσαμεν σταθερώς ν’ αποθάνωμεν όλοι ή να ελευθερωθώμεν…».

     Η ελευθερία μας και η αναγέννηση του κράτους μας, υπήρξαν καρποί της επαναστάσεως του 1821. Ο αγώνας αυτός  κρίνεται ως το σημαντικότερο γεγονός του 19ου αιώνος. Προκάλεσε διεθνή αναστάτωση, θυελλώδη συνέδρια και έγινε η αφορμή των πρώτων ευρωπαϊκών συμμαχιών. Η επανάσταση παραλίγο να γίνει η αφορμή πανευρωπαϊκού πολέμου, ενώ προσέδωσε νέα μορφή στο Ανατολικό Ζήτημα.

     Η επανάσταση υπήρξε προϊόν καθολικής συμμετοχής όλων των ελλήνων, ανεξαρτήτως καταγωγής, οικονομικής καταστάσεως, ή  επαγγέλματος. Τρεις ήσαν οι   καθοριστικοί παράγοντες της επιτυχίας της. Η συνωμοτική οργάνωση των υπόδουλων ελλήνων, που επιτεύχθηκε από την Φιλική Εταιρεία. Ο πύρινος λόγος του Παπαφλέσσα, ο οποίος προκάλεσε την έκρηξη της συσσωρευμένης αγανάκτησης  των σκλάβων.  Η στρατηγική σκέψη και οι ηγετικές ικανότητες  του Κολοκοτρώνη, οι οποίες τον ανέδειξαν σε αρχηγό των δυνάμεων των

Δόγμα Τρούμαν του Ιωάννη Κρασσά

«Όταν έχεις δίκιο, κανείς δεν το θυμάται. Όταν έχεις άδικο, κανείς δεν το ξεχνά».

Χάρρυ Τρούμαν ( 1884-1972)

     Στις 12 Μαρτίου 1947, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρρυ Τρούμαν, εκφώνησε ενώπιον των δύο σωμάτων του αμερικανικού Κογκρέσου (γερουσία και βουλή των αντιπροσώπων), μια βαρυσήμαντη ομιλία, που καθιερώθηκε ως «Δόγμα Τρούμαν». Το δόγμα αφορούσε τα μέτρα που έπρεπε να ληφθούν, για να εμποδίσουν την  επέκταση της Σοβιετικής κυριαρχίας στη Ελλάδα και την Τουρκία. Ο σκοπός του δόγματος σύμφωνα με τον Τρούμαν ήταν: «Η πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών για να υποστηρίξουν τους ελεύθερους λαούς, που αντιστέκονται στην προσπάθεια υποδουλώσεως  τους, από ένοπλες μειονότητες ή από εξωτερικές πιέσεις». Το δόγμα κηρύχθηκε στη κορύφωση της κρίσεως του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου. Τον Φεβρουάριο του 1947, η Βρετανία ζήτησε επισήμως από τις ΗΠΑ να